ในขณะนั้นเอง
จู่ ๆ เย่เย่าก็กลับร่างเป็นคนและก้าวออกมาจากด้านหลังของอวิ๋นลู่
เขาชี้ไปที่ฮันนี่โทสต์ม้วนในมือของเฉิงเหย่แล้วถามว่า “คุณเฉียวหราน สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ ขอถามหน่อยว่าผมจะซื้ออาหารที่พวกคุณกินอยู่สักหน่อยได้ไหมครับ”
เหล่าสามีอสูรทั้งกลุ่มจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและปฏิเสธ
เย่เย่ายกยิ้มมุมปาก “คุณจะเรียกกี่ดาวก็ได้นะครับ”
เฉียวหรานชอบดวงดาว
ไม่ว่าเธอจะโก่งราคาเขามากแค่ไหนในครั้งนี้ เขาก็ต้องได้ลิ้มรสอาหารพวกนั้นให้ได้
เขาตามอวิ๋นลู่ตระเวนไปทั่วเขตล่าปีศาจที่ร้อนระอุมาตลอดสามวัน อดอาหารไปถึงเก้ามื้อ!
แถมยังใช้พลังพิเศษไปอย่างหนักหน่วง ถ้าไม่เติมอาหารเข้าท้อง เขาคงใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
เขายังจำได้ไม่เคยลืมถึงรสชาติอาหารที่เฉียวหรานหยิบออกมาจากพื้นที่มิติในคืนที่ประสบภัยกลางหุบผา หอมเสียจนแทบคลั่ง!
และอีกอย่าง เขารู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาว่าเหล่าสามีอสูรของเฉียวหรานนั้น เป็นเพราะได้กินอาหารที่เธอจัดหาให้ ถึงได้เลื่อนระดับกันเร็วปานนั้น
เย่เย่าคว้ากำไลสมองแสงดาวขึ้นมาแล้วกดเปิดการจ่ายเงินผ่านเน็ตสตาร์เพย์เมนต์ “คุณเฉียวหราน สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ โปรดบอกราคาเถอะครับ ไม่ว่าคุณจะเรียกเท่าไหร่ ผมก็โอนให้คุณได้ทันที”
เฉียวหรานตอบว่า “ขอโทษนะ ถึงคุณจะเป็นลูกค้ารายใหญ่ แต่อาหารในพื้นที่มิติของฉัน มีไว้ให้เฉพาะสามีอสูรของฉันเท่านั้น”
“ไม่ว่าคุณจะจ่ายกี่ดาว ฉันก็ไม่ขาย”
เหล่าสามีอสูรของเฉียวหรานต่างมีสีหน้าพึงพอใจ
“มีแค่ดวงดาวไม่กี่ดวงแล้วรวยนักรือไง!”
“หรานหรานของเราไม่สนหรอก”
“เอาเงินแกไปไสหัวไปซะ!”
“เจ้านายสตรีเพศเมียขอรับ พวกเราจะหาเงินมาให้คุณมากกว่านี้อีกในภายภาคหน้า”
……
เย่เย่าหันไปมองเย่หมิงแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเบา ๆ “คุณเฉียวหราน สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ คุณทะนุถนอมเหล่าสามีอสูรของคุณเพียงนั้น งั้นคุณคงไม่อยากรู้หรอกนะครับว่าสถานการณ์ของเย่หมิงในตระกูลเย่เป็นยังไง”