หลินชิงเสี่ยวรับคำท้าของหลินเซียวและหลินปานทันที
และกำหนดเวลาในอีกห้าวัน
ช่วงนี้เฉียวหรานพาเหล่าสามีอสูรอยู่บ้านยุ่งกับการปลูกผักในฟาร์ม
วันต่อมา
เครื่องบินขนส่งขนาดยักษ์สามลำของอินทรีทองขนส่งด่วน บรรทุกหญ้าอ้อเขียวที่ถูกอัดเป็นแพ็กก้อนโตมาถึงฟาร์ม
ก้อนหญ้าอัดแพ็กแต่ละก้อนกลิ้งลงมาจากเครื่องบินขนส่ง แล้วกลิ้งไปกองรวมกันเป็นกองหญ้าสูงเท่าภูเขาหลายลูก
เฉียวหรานตกตะลึง “พวกคุณใช้เวลาแค่วันเดียว ตัดมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!”
ที่สำคัญยังอัดเป็นแพ็กได้อีก เครื่องจักรอัตโนมัติใหญ่ ๆ ก็ยังทำงานไม่เร็วเท่านี้เลย
ฉือเฟิง “เพราะพนักงานของอินทรีทองขนส่งด่วนก็ช่วยแพ็กและขนย้ายด้วย”
เฉียวหราน “อย่างนั้นต้องขอบคุณพวกเขามาก ๆ เลยนะ”
“เฉียวหราน!”
หนานเหอกระโดดลงมาจากเครื่องบินขนส่ง สวมชุดทำงานของอินทรีทองขนส่งด่วน ใส่หมวกทำงาน วิ่งมาอย่างกระปรี้กระเปร่า
“เราได้เจอกันอีกแล้วนะ”
เฉียวหราน “คุณก็มาด้วยเหรอ คราวนี้ต้องขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยให้เราเช่าเครื่องบินขนส่งลำใหญ่ได้”
หนานเหอ “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ลูกค้ารายใหญ่แบบคุณไม่ค่อยมีมาบ่อย ๆ นะ”
ลงทุนครั้งนี้ ค่าขนส่งก็ตั้งสามแสนดาว
เฉียวหราน “ฉือเฟิง รีบจ่ายค่าขนส่งให้ด้วย”
“อย่าเพิ่งรีบสิ”
หนานเหอบอกว่า “ค่าขนส่งเอาเป็นค่าเชื้อเพลิงให้ฉันหนึ่งแสนดาวก็พอ ที่เหลือขอใช้แก่นแก้วระดับห้าขั้นสูงแทนได้ไหม”
ฉือเฟิง หลินเซียว หลินปานล่าสัตว์อสูรระดับห้าขั้นสูงมาได้กว่าสามสิบตัวภายในสองวัน
ขายไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือให้อินทรีทองขนส่งด่วนช่วยขนกลับมาพร้อมกับหญ้าอ้อเขียว เก็บไว้เป็นอาหารประจำวันของพวกเขา
แก่นแก้วระดับห้าขั้นสูงสามสิบกว่าก้อนทั้งหมดยกให้เฉียวหราน
เฉียวหรานคิดครู่หนึ่ง “ก็ได้นะ คุณอยากได้เท่าไหร่”