ตำรวจอสูรได้ยินความเคลื่อนไหว ต่างพากันวิ่งกรูออกมา
เมื่อเห็นว่าคนที่ถูกซ้อมจนนอนจมดินไม่ใช่หลินเซียวกับหลินปาน
แต่เป็นหัวหน้าหน่วยที่พวกเขายกย่องมาตลอดต่างหาก?!
พวกเขาพากันเข้าไปล้อมจิ้งจอกเงินด้วยความเป็นห่วง
“หัวหน้า!”
“หัวหน้า เป็นอะไรไป!”
“ทำไมหัวหน้าถึงแพ้มนุษย์อสูรระดับหกได้!”
“หัวหน้าเป็นถึงระดับเจ็ดนะ!!”
……
หลินเฟิงยิ่งเงยหน้าไม่ขึ้นหนักกว่าเดิม
ไปให้พ้น ๆ เลย
ให้เขาตายอยู่ตรงนี้เลยดีไหม!
เจ้าหน้าที่สำรวจที่ดินเก็บตัวอย่างเสร็จแล้วก็ตกใจพอ ๆ กัน
“สารวัตรหลิน คุณไม่ใช่มนุษย์อสูรระดับเจ็ดหรอกหรือครับ”
“ทำไมถึงมาพ่ายให้กับมนุษย์อสูรระดับหกล่ะครับ”
“หรือว่าคุณก็เหมือนกับพวกเรา ที่เลื่อนขั้นเป็นระดับเจ็ดได้เพราะกินแก่นแก้ว”
ระดับเจ็ดของข้ามาจากการต่อสู้กับสัตว์อสูรทีละตัว ๆ เลยนะ!
ในที่สุดหลินเฟิงก็ยกหัวที่แทบจะฝังอยู่ในดินขึ้นมา พลางทำเสียงฮึ่ม ๆ
“แค่สั่งสอนเด็ก ๆ ในตระกูลหลิน จะลงไม้ลงมือจริงจังได้ยังไง ว่าแต่หลินเซียว หลินปาน พวกแกสองคนลงมือหนักขนาดนี้ ยังจะเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่ไหม!”
เฉียวหราน: ……
อวี้ไป๋: “สมกับเป็นหมาจิ้งจอกจริง ๆ เจ้าเล่ห์เพทุบายแถมยังหน้าด้านอีก”
เฉิงเหย่: “ถ้าเป็นข้า ถูกมนุษย์อสูรระดับต่ำกว่าซ้อมจนเยินขนาดนี้ ข้าไปตายดีกว่า”
ฉือเฟิง: “พอเถอะ ๆ ไหน ๆ ก็คนกันเองทั้งนั้น ให้เขารักษาหน้าไว้หน่อยเถอะ”
หลินเซียว หลินปาน: “เราไม่ได้เป็นคนกันเองกับเขา”
หลินเฟิงสูดลมหายใจลึกกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่แล้ว 'กรึ๊บ' เสียงหนึ่งดังขึ้น เอวหัก
หลินเฟิง: ……
เอ๊ย!!!
ตำรวจอสูรทั้งหลายทนดูต่อไปไม่ไหว จึงช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ “หัวหน้า การสอบสวนก็เสร็จแล้ว เรากลับกันก่อนดีไหม”