ฟ้ากว้างใหญ่ ทุ่งหญ้าเขียวขจี
ลมพัดผ่านยอดหญ้าเผยให้เห็น...ฟองสบู่
ฟองสบู่ขนาดมหึมาตั้งอยู่บนผืนหญ้าเขียวอ่อนนุ่ม ดอกไม้ป่าดอกเล็ก ๆ รอบ ๆ สะบัดไหวอย่างเบิกบาน
ท่ามกลางแสงอาทิตย์ ฟองสบู่ไม่สะท้อนประกายห้าสีเจิดจ้า
แต่กลับมีแสงสายฟ้าแลบแปลบ กระแสไฟฟ้าไหลวน!!
สัตว์รั้วด่างไม่กี่ตัวที่กำลังกินหญ้าเข้ามาใกล้ฟองสบู่สายฟ้าด้วยความสงสัย
หัวของพวกมันยังไม่ทันยื่นเข้าไป ม่านพลังก็ปล่อยแสงสายฟ้าวาบ เกิดเสียงเปรี๊ยะ ๆ ดังลั่น
สัตว์รั้วด่างตัวอ้วนพีถูกช็อตล้มลงกับพื้น สี่ขาชี้ฟ้า กระตุกอย่างน่าเวทนา
เฉียวหรานนอนอยู่ในฟองสบู่ ปรับลมหายใจ มองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอก ดวงตาคลอเคล้าไปด้วยหมอกหมาง
"หลิงเทียน ที่นี่ที่ไหนคะ?"
แม้พวกเขาจะอยู่ในม่านพลังพิเศษ เฉียวหรานก็ยังรู้สึกถึงแสงแดดอบอุ่น สายลมอ่อน ๆ โชยผ่านผิวหนังทั่วร่างหายใจรับสัมผัสที่แสนสบายของอากาศอบอุ่น
"นี่คือทุ่งหญ้าของเขตล่าสัตว์อสูรระดับแปด หรานหราน"
เฉียวหรานรู้จากลมหายใจของหลิงเทียนว่าเขายังไม่หาย
เธอนึกถึงตอนที่เพิ่งอยู่กับหลิงเทียนได้ไม่นาน
ตอนนั้นเธอไม่รู้จะเผชิญความรู้สึกที่เปลี่ยนไปที่มีต่อเหล่าสามีอสูรอย่างไร อีกทั้งยังร้อนใจอยากหลุดพ้นจากเส้นเรื่อง
เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยุของหลิงเทียน
เธอจงใจมัดมือเขาไพล่หลัง กลั่นแกล้งเขา
แต่หลิงเทียนกลับไม่รู้ว่าเป็นการกลั่นแกล้ง
กลับพึงพอใจยิ่งนัก
ใช้ปีกอันทรงพลังค้ำยันร่าง โอบกอดเธอ
พวกเขาผ่านค่ำคืนที่มิอาจลืมเลือนร่วมกัน
และหลังจากนั้น เธอก็ยอมรับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้
"หรานหราน เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"