เฉียวหรานรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าสายฟ้าทางฝั่งนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับหลิงเทียน
แต่เธอก็หาหลักฐานมาไม่ได้
และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะไปสนใจทางนั้น
“รีบไปทางหลินเซียว หลินปาน เย่หมิงนั่นเร็ว! ดูสิว่าพวกเขาเป็นยังไงบ้าง”
“ได้”
หลิงเทียนโฉบลง
หลินเซียว หลินปาน เย่หมิงต่างก็ได้รับบาดเจ็บ และไม่ใช่บาดเจ็บเล็กน้อยด้วย
แต่พวกเขากลั้นความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนทำเป็นไม่มีอะไร มองไปยังเหยี่ยวพเนจรที่แข็งแกร่งบนท้องฟ้า แล้วตะโกนว่า
“เจ้านายขอรับ พวกเราไม่เป็นอะไร”
“ไม่เป็นอะไรแล้วมันจะแปลกสิ”
หลิงเทียนเหน็บแนม จงใจบินวนรอบตัวพวกเขา
ปีกอันทรงพลังกระพือกระแสลมรุนแรงจนพวกเขาซวนเซ
บาดแผลของหลินเซียว หลินปาน เย่หมิงก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น ได้แต่กัดฟันทน
ไอ้สารเลวหลิงเทียน!!
เจ้านกเหม็นนี่ระดับพลังพิเศษมันสูงขึ้นอีกแล้วเรอะ?!
จะต้องโดนมันกดหัวเยาะเย้ยรังแกอีกแล้ว!
น่าหงุดหงิดนัก!!!
หลิงเทียนไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังจริง ๆ
เอ่ยปากที ก็พ่นคำหยาบราวกับเสียงนกร้องที่แสนจะระคายหู
“พวกของไร้ประโยชน์ ไม่รู้จักประมาณตัว วิ่งเข้ามาในเขตล่าปีศาจระดับแปด”
“นอกจากก่อปัญหาให้หรานหรานแล้ว ยังทำอะไรได้อีก!”
“พวกแกสูญเสียชีวิตตัวเองก็แล้วไป ถ้าหรานหรานได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว ข้าจะถลกหนังรัดเส้นเอ็นพวกแก!”
……
เย่หมิงก้มหน้านิ่งเงียบ
หลินเซียว หลินปานตัวสั่นด้วยโทสะ กัดฟันกรอดพูดว่า “เจ้านายขอรับ พวกเราไม่เป็นไร พวกเรายังสามารถเก็บมะนาวให้เจ้านายต่อไปได้”