"เจ้านายสตรีเพศเมีย ข้า..."
เย่หมิงเห็นเฉียวหรานไม่พูด ยังคงจ้องมองตนด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ในใจก็ยิ่งร้อนรน
"ขะ...ข้าไม่ควรทำตามใจตัวเอง เจ้านายสตรีเพศเมีย ข้าผิดไปแล้ว..."
เฉียวหรานรู้สึกว่าถ้าขู่เขาอีก เขาคงคุกเข่าลงแล้ว
"เป็นความคิดของเจ้าเองรึ?"
"ใช่..."
สายตาของเย่หมิงลอยไปทางฉือเฟิงแวบหนึ่ง "พวกเราคิดว่าควรมีสามีอสูรเพิ่มขึ้น จะได้ช่วยงานในไร่ของท่าน"
"พวกเราอย่างนั้นรึ?"
"ข้า..."
เย่หมิงอดไม่ได้ที่จะมองไปทางฉือเฟิงอีกครั้งด้วยสายตาลังเลไม่รู้จะทำเช่นไร
เฉินซีบอกให้พวกเขาเลือกก่อน อย่าให้เจ้านายรู้
ตอนนี้เขาทำพังหมดแล้ว
ฉือเฟิงเดินเข้ามา อธิบายว่า "หรานหราน ไม่ใช่เย่หมิงทำตามใจตัวเอง พวกเราตัดสินใจร่วมกันต่างหาก"
เฉียวหราน "พวกเจ้าตัดสินใจอะไรกันเอง ทำไมไม่บอกข้า?"
ฉือเฟิง "เพราะตอนนี้ที่บ้านมีแค่เฉิงเหย่กับอวี้ไป๋ที่เป็นคนอสูรสายดินและสายน้ำ"
"พวกเราเลยคิดว่าถ้ามีเพิ่มอีกสักสองสามคน จะช่วยดูแลงานในไร่ให้ท่านได้"
เหล่าสามีอสูรแอบรวมหัวกัน หาสามีอสูรใหม่ให้นางรึ?
คราวนี้ทำไมไม่เห็นมีใครหึงโกรธเลย
เฉียวหรานถาม "ไม่ใช่ว่าช่วงนี้ยุ่งในไร่จนพวกเจ้าทุกคนเหนื่อยเกินไปหรอกรึ? เลยอยากหาคนมาช่วยแบ่งเบา?"
เหล่าสามีอสูรพูดเป็นเสียงเดียวกัน "ไม่! พวกเราไม่เหนื่อย!"
เฉียวหราน ...
"เรื่องหาสามีอสูรใหม่นี้พวกเจ้าพักไว้ก่อนเถอะ ถึงจะหา ก็ให้ข้าหาคนที่ข้าชอบด้วยตัวเอง"