วันใหม่มาถึงอีกครั้ง
เฉียวหรานตื่นสายอีกแล้ว
ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอโอบแขนรอบเย่หมิงไม่อยากลุกจากเตียง
เย่หมิงโอบรัดเธออย่างอ่อนโยน กระซิบเบาๆ ว่า “เจ้านายสตรีเพศเมีย หลินเฟิงกับทีมขนส่งใกล้ถึงฟาร์มแล้วนะครับ”
“...ต้องไปฟาร์มเหรอ”
“ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ...ถึงพวกเขาจะมาถึงแล้ว ฉือเฟิงกับพวกและลูกทีมของผมก็อยู่ที่นั่น พวกเขารู้ว่าต้องใส่ปุ๋ยยังไง”
เฉียวหรานจมอยู่ในความอ่อนโยนของเย่หมิง ไม่อยากลุกขึ้นมา กัดแผงอกเขาเบาๆ แล้วพูดว่า “...ขออีกสักครั้ง”
“ครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย...”
เย่หมิงจูบเส้นผมของเธอ ร่างกายที่ขดอยู่ใต้ผ้าห่มค่อยๆ เคลื่อนไหว
เสียงหายใจหนักเบาไม่สม่ำเสมอของพวกเขา อบอวลไปทั่วห้องนอนอีกครั้ง
ดวงอาทิตย์ลอยสูงเสียดฟ้าแล้ว
เจียวหลงสีเงินแบกเฉียวหรานเหินมาถึงเหนือฟาร์มในที่สุด
เฉียวหรานเห็นยานขนส่งทางทหารของหลินเฟิงจอดอยู่รอบๆ ฟาร์ม
พวกเขากำลังขนย้ายห้องแคปซูลลงมา ใส่ปุ๋ย รดน้ำ และปรับปรุงดิน ภายใต้การนำของฉือเฟิงและเฉิงเหย่อย่างชำนาญ
บนแผ่นดินกว้างใหญ่ สีของดินในแปลงเกษตรแต่ละแปลงเข้มขึ้นกว่าเมื่อวาน
เฉียวหรานยังเห็นเงาร่างสองเงาจากด้านบน
“หนานเหอกับถงเยว่เหรอ ถงเยว่ก็มาด้วยเหรอ!”
พวกเธอนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะกลางแจ้งของศูนย์ขนส่ง
เพื่อนรักมาหากันทั้งคู่
แต่เธอกลับมัวเมาในรูปโฉม กว่าจะมาถึงก็ปาเข้าไปกลางวันแสกๆ
เฉียวหรานอิ่มหนำสำราญแล้วถึงเริ่มทบทวนตัวเอง “เราน่าจะตื่นให้เร็วกว่านี้ รีบพาฉันไปหาหนานเหอพวกเธอหน่อย”
“ครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย”
เย่หมิงพูดเบาๆ ว่า “...เป็นความผิดของผมเอง”
หัวใจของเฉียวหรานก็หวั่นไหวอีกครั้ง