“อาจารย์ใหญ่ ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนนะคะ”
ซู่ลิ่งอู๋เดินไปหาฟู่หลินชวนกับเด็ก ๆ ฟู่หลินชวนยื่นมือไปจับมือเธอ ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มให้กัน “พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
“อื้ม กลับบ้านกัน”
ทั้งสองไม่ได้เจอกันมานานแล้ว
ตั้งแต่ไปงานแลกเปลี่ยนสินค้ากว่างโจวและอยู่ที่นั่นครึ่งเดือน กว่าจะกลับมาได้ ฟู่หลินชวนก็ยังอยู่ที่โรงเรียน
รวมเวลาเดินทางไปกลับแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมานานกว่ายี่สิบวัน
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ฟู่หลินชวนรีบขอลาหยุดตั้งแต่วันศุกร์ จะได้อยู่กับภรรยาเพิ่มอีกหนึ่งวัน แม้จะแค่วันเดียวก็มีความสุขมากแล้ว
อาจารย์ใหญ่มองครอบครัวห้าคนที่มีความสุขแล้วอดอิจฉาไม่ได้
ซู่ลิ่งอู๋เป็นเด็กสาวที่โชคดีจริง ๆ ไม่เพียงมีความสามารถโดดเด่น ยังได้แต่งเข้าครอบครัวดี ๆ มีสามีแสนดี แถมยังมีแฝดสาม ครอบครัวห้าคนช่างน่าอยู่เสียจริง
แต่พอนึกถึงเรื่องของโรงเรียนขึ้นมา ก็ปวดหัวจนแทบระเบิด รีบรายงานให้จัดการเถอะ อย่างมากก็แค่ขายหน้า ต่อไปซู่ลิ่งอู๋ก็ช่วยกู้หน้าคืนให้โรงเรียนได้อยู่แล้ว
อาจารย์ใหญ่ปลอบใจตัวเองไม่หยุด
ขอแค่เธอไม่ย้ายออกจากโรงเรียนก็ถือว่าดีแล้ว
อีกด้านหนึ่ง ซู่ลิ่งอู๋กับฟู่หลินชวนจูงมือแฝดสามเดินออกจากห้องอาจารย์ใหญ่ ตลอดทางมีสายตาจับจ้องพวกเขาไม่ขาด
ซู่ลิ่งอู๋เป็นคนดังของโรงเรียน
ก่อนหน้านี้ก็เพราะเป็นนักเรียนหัวกะทิ สอบเข้าโรงเรียนด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง พอเปิดเทอมก็แสดงความสามารถในการเรียนได้โดดเด่น จนอาจารย์ทุกวิชาพากันชมไม่ขาดปาก เธอยังไปนั่งฟังวิชาต่าง ๆ อยู่เสมอ ไม่ได้เรียนแค่วิชาของคณะตัวเอง แต่ยังเข้าเรียนวิชาคณะยาจีนด้วย แถมคะแนนยังดีกว่านักศึกษาคณะนั้นเสียอีก ไม่เพียงเท่านั้น ได้ยินว่าเธอยังไปนั่งฟังการสอนที่มหาวิทยาลัยชิงหยวนและมหาวิทยาลัยจิงต้าด้วย จึงได้รับความสนใจอย่างมาก