“รีบช่วยคนเร็ว!”
เมื่อเห็นเลือดไหลออกมาจากใต้ร่างหลี่เจียวเจียวไม่หยุด ทุกคนก็รีบเข้าไปช่วยเธอ
“อย่ามอง!”
ซู่ลิ่งอู๋ใช้ร่างกายบังสายตาของแฝดสามไว้ ส่วนฟู่หลินชวนก็รีบปกป้องเด็กทั้งสามทันที ไม่อยากให้พวกเขาต้องเห็นภาพนองเลือดตั้งแต่อายุยังน้อย
“แม่”
แฝดสามอยู่ในอ้อมแขนของซู่ลิ่งอู๋กับฟู่หลินชวน เงยหน้ามองพ่อกับแม่
ซู่ลิ่งอู๋ลูบศีรษะเด็กทั้งสาม “แม่จะไปดูหน่อยนะ ให้พ่อคอยปกป้องพวกหนูไว้”
ซู่ลิ่งอู๋มองฟู่หลินชวนแวบหนึ่ง ก่อนจะเข้าไปดูอาการของหลี่เจียวเจียว
“แย่แล้ว เลือดหยุดไม่อยู่เลย”
อธิการบดีเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก แม้สิ่งที่หลี่เจียวเจียวทำจะน่าโมโหจริง ๆ แต่เขาก็ทนมองชีวิตหนึ่งดับสูญต่อหน้าต่อตาไม่ได้
“ฉันเอง”
ซู่ลิ่งอู๋หยิบเข็มออกมา แล้วปักลงบนจุดอิ๋นไป๋ เป่ยฮุ่ย และชี่ไห่ ไม่นานนัก ปริมาณเลือดที่ไหลออกมาก็ลดลงไปมากจริง ๆ
“รีบพาส่งโรงพยาบาล!”
ตอนนี้ไม่มีเวลามาคิดอะไรมาก ซู่ลิ่งอู๋กระชากผ้าม่านลงมา “ขอผู้ชายสี่คนช่วยกันหามเธอ ระวังให้ตัวเธออยู่ในแนวราบ แล้วก็ประคองให้มั่นคง”
จ้าวหงปินหลบอยู่หลังฝูงชนมาตลอด ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ในใจสับสนวุ่นวาย เขาทั้งหวังให้เด็กปลอดภัย เพื่อให้ตระกูลจ้าวมีทายาทสืบสกุล แต่ขณะเดียวกันก็หวังให้หลี่เจียวเจียวกับเด็กหายไปจากสายตาของเขาอย่างสิ้นเชิง เช่นนั้นก็จะไม่มีใครสาวถึงตัวเขาได้ ความคิดสองด้านตีกันอยู่ในหัว ทำให้เขาทรมานใจอย่างยิ่ง
สติของหลี่เจียวเจียวยังไม่เลือนหายไปทั้งหมด เธอรู้ว่าซู่ลิ่งอู๋กำลังช่วยชีวิตเธอ