“ฮ่า ๆ ๆ…”
แต่เช้าตรู่ ลานบ้านก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง
ฟู่หลินชวนกับสวีเหมยลี่พาเด็ก ๆ อยู่ในลานบ้าน ส่วนพี่เหมยกับพี่โจวตื่นขึ้นมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี
ลานบ้านกว้างขนาดนี้ งานย่อมไม่น้อยแน่
แต่เพื่อไม่ให้รบกวนเจ้าของบ้าน ทั้งสองจึงลุกขึ้นมาทำงานกันอย่างเงียบ ๆ
เจ้าของบ้านดี ๆ แบบนี้หาได้ยาก พวกเขาย่อมต้องตั้งใจทำงานให้ดี จะได้ไม่เสียแรงกับเงินเดือนและสวัสดิการดี ๆ ที่ได้รับในแต่ละเดือน
ซู่ลิ่งอู๋ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในลานบ้าน จึงลืมตาขึ้นมา
นี่คือบ้านหลังใหม่ของเธอ ครอบครัวของเธอมาถึงจิงเฉิงแล้ว
เป็นอีกวันที่แสนสดใส
เธอลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเปิดประตูออกไป ก็พบว่าที่บ้านมีแขกมา
“พี่ใหญ่ พี่รอง มากันแล้วเหรอคะ!”
“ทำไมไม่เรียกฉันล่ะคะ” ซู่ลิ่งอู๋ไม่คิดว่าจะเห็นพี่สาวสามีทั้งสองคนพาลูก ๆ มาด้วย
เธอมองฟู่หลินชวนอย่างตำหนิกลาย ๆ พี่สาวสามีทั้งสองมาเยี่ยมถึงบ้าน แต่เธอกลับยังนอนอยู่ พอคิดแล้วก็อดรู้สึกกระดากใจไม่ได้
ฟู่ชูหวั่นกับฟู่ชูหลันสบตากันแล้วหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอก พวกเราไม่ใช่คนนอกเสียหน่อย พวกเราเองต่างหากที่ไม่ให้หลินชวนเรียกเธอ เมื่อวานพวกเธอเพิ่งย้ายมา คงเหนื่อยกันมาก นอนต่ออีกหน่อยก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ”
ทั้งสองไม่ใช่คนไร้เหตุผล คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวตื่นสายหน่อยเป็นเรื่องปกติ ยิ่งไม่ต้องอยู่ร่วมกับครอบครัวสามี ก็ไม่มีเรื่องจุกจิกมากมายให้ต้องจัดการ
มีคนช่วยดูแลลูก มีคนทำงานบ้าน ถ้าเป็นพวกเธอ ก็คงใช้ชีวิตได้สบายใจกว่านี้เหมือนกัน
ที่จริงพวกเธออิจฉาน้องสะใภ้อยู่บ้าง เพราะน้องสะใภ้เป็นคนใจกว้าง อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องคอยกังวลอะไรให้มากมาย
ถึงพวกเธอจะเป็นลูกสาวตระกูลฟู่ แต่งงานกับครอบครัวที่ดี และมีงานของตัวเอง แต่ถึงอย่างไรก็ต้องอยู่ร่วมกับคนในครอบครัวใหญ่ ทั้งน้องชายสามี น้องสะใภ้ และพี่สะใภ้ จะทำอะไรก็ราบรื่นถูกใจไปเสียทุกเรื่องได้อย่างไร