ทุกคนต่างยืดคอมองดูเรื่องสนุก คุณย่าสกุลจ้าวก็ลากชายคนหนึ่งบุกเข้ามาแบบนั้น
“คุณ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” สวีเหมยลี่เห็นหลิวจิ้งเหอเดินเข้ามาก็ประหลาดใจมาก
“ผม...”
“อาจารย์!”
ซู่ลิ่งอู๋เห็นหลิวจิ้งเหอถูกคุณย่าสกุลจ้าวคว้าตัวไว้แน่น ก็รีบเข้าไปช่วยเขาออกมา
“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!”
แม้จะเคยพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่หลิวจิ้งเหอก็ตั้งใจสอนเธอทุกครั้ง ทั้งยังช่วยจัดระเบียบความรู้ด้านหมอจีนและสรุปประเด็นสำคัญให้ แถมยังถ่ายทอดเข็มสิบสามเส้นลมปราณตูอันสำคัญให้เธอด้วย ในใจเธอ เขาก็คืออาจารย์
ก่อนจากกัน เธอยังบอกสวีเหมยลี่ให้ช่วยดูแลหลิวจิ้งเหอด้วย
“คุณย่า ถ้าคุณยังพูดเหลวไหลอีก เชื่อไหมว่าฉันจะเย็บปากคุณ ให้พูดไม่ได้อีกเลย!”
ซู่ลิ่งอู๋อยากปักเข็มลงไปสักเข็ม ให้คุณย่าพูดไม่ได้เสียเดี๋ยวนั้น
“ถ้าไม่ใช่นังบังอรแล้วจะเป็นอะไร แอบลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ข้างนอก!”
“เป็นผู้หญิงแต่งงานแล้วแท้ ๆ แต่ไม่รู้จักสำรวม รอบตัวมีผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลังตั้งมากมาย ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”
คุณย่าสกุลจ้าวไม่ชอบสวีเหมยลี่ที่ทำตัวแบบนี้ที่สุด ถึงกับยั่วลูกชายจนไม่ยอมฟังคำพูดของเธอ
ตอนนี้มีผู้ชายมาติดพันทีละคนสองคน
ยังพัวพันกับสามีเก่าไม่เลิกไม่พอ ตอนนี้ยังมีผู้ชายอีกคน โกรธจนคุณย่าแทบระเบิด
จ้าวย่งเจี๋ยมองสวีเหมยลี่ด้วยสายตาคลางแคลง ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?
แม้หลิวจิ้งเหอจะตกอับ แต่บุคลิกของคนเราหลอกกันไม่ได้ ตัวเขามีกลิ่นอายสุภาพของบัณฑิต เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีการศึกษา สวีเหมยลี่ไปรู้จักคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน