“มาเร็วไม่สู้มาถูกจังหวะจริง ๆ พอดีฉันมียาอยู่ในมืออยู่บ้าง ผู้พันเอกใหญ่กับพันเอกลองดูสิว่าต้องการยาอะไรบ้าง”
ยาที่เธอมีอยู่ในมือ ถ้าเอาให้แค่ฟู่หลินชวนกับพี่สามซู่เซี่ยงหนานก็เด่นเกินไปหน่อย พอกองทัพยินดีรับซื้อยาบางส่วน เธอก็ย่อมดีใจอยู่แล้ว ได้ทั้งเงินแล้วยังได้รับการคุ้มครองจากเบื้องบนอีกด้วย
แน่นอนว่าเธอจะไม่คิดราคาแพงนักสำหรับยาที่จัดหาให้กองทัพ อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ขาดเงิน
“อย่างนั้นก็ดีมากเลย พอดีพวกเราสองคนไม่ได้เจอแฝดสามมานานแล้ว ไปเยี่ยมเด็ก ๆ กันเถอะ”
พอทุกคนเห็นนายพันตรีหลินกับพันเอกหลิวเข้าไปในบ้านของซู่ลิ่งอู๋ ต่างก็ยืดคอมองเข้าไปข้างใน
“ฉันก็ว่าแล้ว ของที่หมอซู่ลงมือทำ ไม่มีของไม่ดีหรอก ขนาดกองทัพยังต้องรับซื้อยาจากหมอซู่ จะไม่ดีได้ยังไง”
“ดีน่ะดีอยู่หรอก แต่ยานี่แพงไปหน่อย”
“ของดีจริงจะราคาถูกได้ยังไง นั่นมันยาช่วยชีวิตนะ ยากับชีวิตคน อะไรมีค่ากว่ากันล่ะ ยาดีที่ผู้พันเอกใหญ่ยังนึกถึง จะเป็นของธรรมดาที่พวกเราคุ้นเคยได้ยังไง พวกคุณลืมเรื่องรองผู้บังคับกองพันเจียะครั้งก่อนไปแล้วหรือ ใช้โสมป่าร้อยปีทั้งนั้น ของแบบนั้นต้นหนึ่งก็สองพันกว่าหยวนแล้ว ต้นทุนสูงเหมือนกันนะ!”
ทุกคนต่างพยักหน้า ถึงยาของซู่ลิ่งอู๋จะแพง แต่ได้ผลดีนี่นา แม้แต่อาการมีบุตรยากของรองผู้บังคับกองพันเจียะก็ยังรักษาหาย ตอนนี้เขาได้อุ้มลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำแล้ว เจอใครก็พูดขอบคุณหมอซู่ไม่หยุด