"อ๊าก!"
"แม่... แม่... เจ็บจัง!"
ซู่ลิ่งอู๋เบ้ปากงอตัว ใบหูแทบถูกบิดหลุด
"บอกมา!"
"เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่!"
"ไอ้เด็กแสบ แกนี่มันอวดดีชะมัด เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังปิดบังแม่ แกต้องอธิบายให้เคลียร์ ไม่งั้นอย่าหวังจะไปให้พ้นมือ!"
สวีเหมยลี่แทบระเบิดอารมณ์
เรื่องของสกุลเจ้า เธอไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เรื่องลูกสาว เธอให้ความสำคัญมาตลอด
ปีนั้น ด้วยความคึกคะนอง ไม่คิดอะไร หย่าร้างเด็ดขาด ผู้ใหญ่อย่างพวกเธอไม่เป็นไร อยู่กับใครก็ชั่วชีวิต แต่ลูกสาวกลับไม่มีครอบครัวสมบูรณ์
ยามค่ำคืนเงียบสงัด สวีเหมยลี่หวนคิดอดีต รู้สึกว่าทำให้ลูกขาดความอบอุ่นมากเกินไป
มีลูกชายแล้วไง?
จะพิสูจน์อะไรได้!
ลูกดี ไม่ต้องมาก แค่คนเดียวก็พอ ส่วนลูกไม่เอาไหน มากไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่ความกังวลไม่จบสิ้น ทุกข์ไม่รู้จบ
การมีลูกชายไม่ใช่มาตรฐานเดียวของความสุข
ชีวิตคนเรา อยู่ให้สุขใจถึงสำคัญ
เธอไม่อยากให้ลูกสาวเป็นเหมือนเธอ ตรากตรำทั้งชีวิต สุดท้ายไม่ได้อะไรเลย
"แม่ นี่มันกลางถนนนะ หาที่คุยกันก่อนเถอะ" ซู่ลิ่งอู๋ในที่สุดก็กู้หูที่ร้อนผ่าวกลับมาได้ ลูบคลำอย่างปลอบโยน
เห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นรอบตัว รู้สึกอายเล็กน้อย
แต่ซู่ลิ่งอู๋เพิ่งเคยถูกห่วงใยเช่นนี้เป็นครั้งแรก เธอสัมผัสได้ว่าสวีเหมยลี่ห่วงใยลูกสาวอย่างแท้จริง ไม่เสแสร้ง