“ตู้ลี่เจวียน คำพูดของฉันยังไม่ชัดเจนพออีกหรือ”
“คุณยังมาหาฉันอีกทำไม!”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่ได้ให้ฟู่หลินชวนออกมา เรื่องแบบนี้ไม่เหมาะที่ฟู่หลินชวนจะออกหน้า
ตู้ลี่เจวียนเป็นแม่เลี้ยงของเธอ เธอจะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างไรเป็นเรื่องระหว่างแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เห็นกันชัด ๆ ว่าไม่มีทางอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ต่อให้คนในบ้านพักครอบครัวทหารจะพูดอะไรก็ช่าง
แต่ถ้าให้ฟู่หลินชวนออกหน้า ก็ไม่ค่อยเหมาะนัก
อย่างไรเสียเขาก็เป็นทหาร อยู่ในสถานะเช่นนี้ ย่อมถูกคนจับผิดได้ง่าย
“ซู่ลิ่งอู๋ คุณออกมาพอดีเลย ลูกเขยฉันบาดเจ็บ คุณมียา รีบเอามาให้ฉันหน่อย กำลังรอช่วยชีวิตคนอยู่นะ!”
ตู้ลี่เจวียนได้ยินว่าซู่ลิ่งอู๋มียาที่รักษากู้เฉินโจว ลูกเขยของเธอให้หายได้ จึงตรงมาดักถึงบ้านซู่ลิ่งอู๋
อย่างไรเสียเธอก็เป็นแม่เลี้ยงของซู่ลิ่งอู๋ ถ้าซู่ลิ่งอู๋ไม่ยอมให้ยา คนอื่นจะพูดถึงเธออย่างไร
ในยุคนี้ทุกคนให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมาก โดยเฉพาะซู่ลิ่งอู๋ที่เป็นภรรยาของผู้บังคับกองพัน ตอนนี้ยังเป็นหมออีกด้วย การรักษาคนไข้คือหน้าที่ของเธอ กู้เฉินโจวบาดเจ็บ เธอมาขอยาก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร
แน่นอนว่าเธอก็มีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง มีของถูก ๆ ให้เอาแล้วจะไม่เอาไปทำไม อยู่โรงพยาบาลก็เปลืองเงิน พักเพิ่มหนึ่งวันก็ต้องจ่ายเพิ่มหนึ่งวัน ถ้าซู่ลิ่งอู๋มียา แถมยังได้ผลดี ก็ไม่เท่ากับว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วขึ้น ประหยัดเงินไปได้ตั้งเยอะ ลูกสาวจะได้ไม่ต้องเสียเงินมากมายหรือ