“ขอถามหน่อยว่าคุณเป็นใคร?”
คนที่มาใหม่ผลักพี่เหมยออก แล้วเดินตรงเข้าไปในลานบ้าน “ผู้พันฟู่ หมอซู่ พวกคุณบอกว่าที่บ้านรับคน ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกเล่า? บ้านพักครอบครัวทหารเรามีคนตั้งมากมาย จะไปจ้างคนนอกทำไมกัน!”
พอคนในบ้านพักครอบครัวทหารได้ยินว่าฟู่หลินชวนกำลังหาคนมาช่วยงานบ้าน ต่างก็พากันร้อนใจ
ใครไม่รู้บ้างว่าบ้านพวกเขากินดีอยู่ดี ฟู่หลินชวนมีเงิน หมอซู่ก็ได้เงินเดือนสูง ถึงทุกคนจะไม่รู้ตัวเลขที่แน่ชัด แต่ก็เดาว่าอย่างน้อยต้องห้าหกสิบหยวน พอรวมเงินเดือนของสองสามีภรรยาก็เกือบสองร้อยหยวนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สวีเหมยลี่ยังมีงานทำ ได้เงินเดือนตั้งยี่สิบสองหยวน ตระกูลฟู่ก็ส่งพัสดุกับใบโอนเงินมาให้ทุกเดือน ใครบ้างไม่รู้ว่าฟู่หลินชวนกับซู่ลิ่งอู๋มีเงิน
เรื่องดี ๆ แบบนี้ ย่อมมีคนอยากคว้าโอกาสไว้
ฟางหงอิ้งเห็นฟู่หลินชวนพาคนกลับมาด้วย ก็ร้อนใจ รีบวิ่งมาดูทันที
“พี่สะใภ้ นี่เป็นเรื่องในบ้านฉันไม่ใช่หรือคะ?”
ซู่ลิ่งอู๋หันไปมองฟางหงอิ้งอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ถึงคิดว่าแค่รับของขวัญจากเธอแล้วจะเข้ามายุ่งเรื่องในบ้านของเธอได้
ซู่ลิ่งอู๋รู้ว่าที่ฟางหงอิ้งกับเกายู้เฟินให้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ก็เพราะก่อนหน้านี้เธอให้ลูก ๆ ของพวกหล่อนกินยาแก้พิษ คาดว่าผู้ชายในบ้านคงเป็นคนบอกให้ทำด้วย ฟู่หลินชวนยังต้องทำงานร่วมกับสามีของพวกหล่อน เธอจึงไม่ได้ถือสา ถือเสียว่าอยู่ร่วมกันอย่างสงบ แต่ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดีถึงขั้นที่อีกฝ่ายมีสิทธิ์มายุ่งเรื่องจ้างคนของเธอ