“หลบไปเร็ว ฉันกลั้นไม่ไหวแล้ว!”
พูดจบ เด็กชายก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปในลานบ้าน
จ้าวกั๋วเย่าที่ยืนอยู่ข้างหลังซู่ลิ่งอู๋รีบยื่นมือไปขวางเด็กชายไว้ “นายเป็นใคร ห้ามเข้าบ้านฉัน!”
ซู่ลิ่งอู๋คว้าตัวเด็กชายไว้แล้วผลักออกไป “กลั้นไม่ไหวก็ฉี่รดกางเกงไปเลยสิ”
หญิงชรามีดวงตาเรียวยาวหางตาเชิดเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “เอ๊ะ ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้ล่ะ ก็แค่ขอยืมห้องน้ำใช้หน่อยเดียวเอง จะไปถือสาอะไรกับเด็กด้วย!”
“คุณป้า บ้านคุณไม่มีห้องน้ำหรือคะ”
“อีกอย่าง หลานชายคุณจะไปฉี่ที่ไหนก็ได้ ทำไมต้องมาฉี่ที่บ้านฉันด้วย บ้านฉันไม่ใช่ห้องน้ำสาธารณะนะคะ”
ซู่ลิ่งอู๋พูดไม่ออกจริง ๆ เธอคิดว่าจะมีคนมาขอยืมจักรเย็บผ้า แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีคนมาขอยืมห้องน้ำ
ปกติคนที่มาดูก็อย่างมากแค่พูดจาเหน็บแนมสองสามคำแล้วก็จบ ไม่คิดจริง ๆ ว่าจะมีคนมาขอยืมห้องน้ำกันตรง ๆ
หน้าด้านจริง ๆ
ป่าใหญ่ย่อมมีนกสารพัดชนิดจริง ๆ
“บ้านคุณเพิ่งสร้างใหม่ไม่ใช่เหรอ เด็กมันแค่อยากรู้อยากเห็น จะให้ใช้หน่อยแล้วมันจะเป็นอะไรไป ทุกคนก็อยู่บ้านพักครอบครัวทหารเดียวกันทั้งนั้น ทำไมคุณถึงขี้เหนียวขนาดนี้”