ในรถมีอยู่สองคน ผลัดกันขับรถ ดูออกได้ว่าทั้งคู่ล้วนเป็นคนมีฝีมือไม่เลว
ตอนนี้ซู่ลิ่งอู๋ถึงค่อยมีเวลาคิดถึงเรื่องที่ตัวเองต้องไปจิงเฉิง
ซู่ลิ่งอู๋เดาว่าปู่ตระกูลฟู่น่าจะนำยาไปมอบให้ผู้นำ ที่ปู่ฟู่เลือกมอบยาในเวลานี้คงมีเหตุผลของตัวเองแน่นอน อย่างไรก็ไม่มีทางทำร้ายเธอหรอก
ตลอดทางต้องกินลมตากแดด ซู่ลิ่งอู๋ไม่ได้เรียกร้องอะไรเกินควร ทำตามที่คนอื่นจัดการให้ ไม่ได้ทำตัวเรื่องมาก มีอะไรก็กินรองท้องสักคำ ไม่มีก็ไม่เป็นไร
ชายสองคนที่มารับเธอต่างก็โล่งอก เดิมทีนึกว่าเป็นภารกิจที่ยากลำบาก เพราะได้ยินมาว่าเธอเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลฟู่ หน้าตาสวย แถมนิสัยก็ไม่ใช่คนที่จะยอมถูกเอาเปรียบ คิดว่าระหว่างทางคงต้องเหนื่อยกันแน่
ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะผิดจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง
ทั้งสองคนแอบสังเกตซู่ลิ่งอู๋ผ่านกระจกมองหลัง เธอไม่เหมือนกับที่คนเขาลือกันเลยนี่นา
พอมาถึงจิงเฉิง ซู่ลิ่งอู๋ก็โล่งอกเช่นกัน เดินทางมาตลอดทางเหนื่อยจริง ๆ
ซู่ลิ่งอู๋ไม่สะดวกจะหาอะไรกินเพิ่มหรือเข้าไปพักในห้วงมิติต่อหน้าทหารทั้งสองคน จึงทำได้แค่อดทนอยู่บนรถ
“สหายซู่ ถึงแล้วครับ”
ซู่ลิ่งอู๋มองลานบ้านที่ซ่อนตัวอยู่ตรงหน้า ก่อนเดินเข้าไป
“คุณปู่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ!”
พอเห็นปู่ตระกูลฟู่ ซู่ลิ่งอู๋ก็ดีใจมาก มีปู่ฟู่อยู่ด้วย เธอก็ไม่กลัวแล้ว
“เด็กน้อย ลำบากมาตลอดทางแล้วนะ”
ถ้าเลือกได้ ปู่ฟู่ก็ไม่อยากให้หลานสะใภ้ต้องเหน็ดเหนื่อย แต่คิดไปคิดมา การนำยาออกมาให้มีแต่ประโยชน์มากกว่าโทษ