สวีเหมยลี่เห็นว่าวันนี้คนในบ้านมากันเยอะ กลัวว่าอาหารจะไม่พอกิน จึงทำหมั่นโถวเพิ่มอีกหลายลูก ทั้งยังเตรียมกับข้าวไว้ไม่น้อย
“ลิ่งอู๋จ๊ะ ช่วงนี้อาจารย์ของลูกมีผ่าตัดหลายเคส เวลากลับบ้านไม่แน่นอน ก่อนออกไปเขาบอกว่าไม่ต้องรอกินข้าวเย็นด้วย เขาจะกินที่โรงอาหารของโรงพยาบาล”
“วันนี้อาจารย์ไม่กลับมากินมื้อเย็นค่ะ!”
ซู่ลิ่งอู๋รู้ดีว่ามือของอาจารย์เพิ่งหายดีได้ไม่นาน แต่กลับต้องผ่าตัดหลายเคสขนาดนี้ ร่างกายของอาจารย์จะรับไหวหรือเปล่า?
ยาเม็ดเจ็ดชื่อฉางเชิงหวั่น เธอเอาออกมาให้มากไม่ได้ ของดีหายาก ไม่เหมือนผักกาดขาว ถ้าเอาออกมาทีเดียวมากเกินไป ทุกคนต้องสงสัยแน่
ฟู่หลินชวนเองก็ไม่อยากให้เธอเอาออกมาเยอะขนาดนั้น
ถ้าอย่างนั้นก็ฝังเข็มแล้วกัน พอดีตอนนี้เธอไม่ได้พักอยู่ในหอของโรงเรียนแล้ว ช่วงค่ำจึงฝังเข็มช่วยให้อาจารย์ฟื้นตัวได้ ไม่อย่างนั้นด้วยปริมาณงานที่ต้องใช้มือของอาจารย์ ไม่นานคงเกิดปัญหาแน่
“แม่ ช่วยนึ่งเกี๊ยวให้หนูก่อนสักหน่อยนะคะ หนูจะเอาไปให้อาจารย์กิน ผ่าตัดตั้งหลายเคส จะไม่กินข้าวดี ๆ ได้ยังไง หนูจะฝังเข็มช่วยคลายเหนื่อยให้เขาด้วย ช่วงนี้ผ่าตัดติด ๆ กัน หนูกลัวว่ามือเขาจะมีปัญหา”
พอสวีเหมยลี่ได้ยินลูกสาวพูด ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
เธอมารู้ทีหลังว่ามือของหลิวจิ้งเหอเคยบาดเจ็บ แม้ตอนนี้จะหายดีแล้ว แต่ถ้าเหนื่อยเกินไป แผลเก่าก็อาจกำเริบ