“เหล่าหวง นายก็แค่อิจฉาฉัน ไม่อยู่แผนกอายุรกรรมดี ๆ ดันวิ่งมาที่นี่ทำไม?”
ทุกครั้งที่หลิวจิ้งเหอเจอหวงเจิ้นไห่ ทั้งคู่ต้องเถียงกันสักยกเสมอ คนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรม อีกคนเป็นผู้อำนวยการแผนกอายุรกรรม แต่หลายครั้งพวกเขากลับต้องร่วมกันวินิจฉัยอาการผู้ป่วย
“ฉันมาหานายที่ไหนกัน ฉันมาหาหนูซู่ต่างหาก ยังไงเราก็เคยร่วมงานกันมาก่อน”
หัวหน้าหวงได้ยินว่ามีสาวสวยคนหนึ่งมาหาผู้อำนวยการหลิว ก็รู้ทันทีว่าซู่ลิ่งอู๋มาแล้ว
พอดีช่วงนี้แผนกอายุรกรรมไม่ค่อยยุ่ง เขาจึงรีบมาหา
เขายังอยากคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับหนูคนนี้อีกสักหน่อย อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่ความสามารถในการปรุงยากลับเก่งกาจเหลือเกิน แผนกอายุรกรรมของพวกเขารักษาโรคเรื้อรังเป็นหลัก ยาที่เธอมีติดมือจึงเหมาะกับแผนกของพวกเขาพอดี ถ้าได้ยาจากเธอมาสักชุดก็คงดีไม่น้อย
ต้องบอกว่าหัวหน้าหวงอิจฉาหลิวจิ้งเหอมากจริง ๆ ไม่รู้ว่าเขาโชคดีมาจากไหน ถึงได้เจอลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้
“สวัสดีค่ะ หัวหน้าหวง” ซู่ลิ่งอู๋ยิ้มทักทาย
“ฮึ ลูกศิษย์ฉันมาหาฉัน แล้วนายจะมาวุ่นวายทำไม?”
“วันนี้หลินชวนก็หยุดเหมือนกันเหรอ? นาน ๆ ทีพวกเธอสองคนจะว่างพร้อมกัน เอาอย่างนี้ ฉันมีคูปองอยู่ไม่น้อย พอดีพรุ่งนี้วันเสาร์ พวกเธอไปเดินเล่นซื้อของกันได้นะ”
คูปองที่หลิวจิ้งเหอได้รับในแต่ละเดือน นอกจากเก็บไว้ใช้เองเล็กน้อย ที่เหลือก็ยกให้ลูกศิษย์หมด อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็อยู่บ้านเดียวกับลูกศิษย์ นอกจากบางครั้งจะกินที่โรงอาหาร เวลาอื่นแทบไม่ได้ใช้จ่ายอะไร