จ้าวกั๋วเย่าได้รับคำชมจากผู้ใหญ่ รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก
ตอนนี้เขาเป็นลุงแล้ว ต่อไปก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ ต้องดูแลหลานชายฝ่ายน้องสาวทั้งสามให้ดี เขาจะไม่รู้อะไรเลยไม่ได้
พี่สาวบอกแล้วว่าเขาต้องช่วยเลี้ยงเด็ก ๆ
จ้าวกั๋วเย่ารู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าในบ้านหลังนี้ ทำให้เขามีความสุขมาก
“มาดูแฝดสามเร็ว นี่คือหลานชายกับหลานสาวฝ่ายน้องสาวของนายนะ” ซู่ลิ่งอู๋เรียกจ้าวกั๋วเย่าให้มาดูแฝดสาม
“พี่สาว ทำไมพี่เก่งขนาดนี้ คลอดทีเดียวได้ตั้งสามคน!”
จ้าวกั๋วเย่ายังไม่เคยเห็นแฝดสามมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
“แฮ่ม ๆ กั๋วเย่า พี่เขยของนายก็มีส่วนด้วยนะ”
พอได้ยินฟู่หลินชวนพูด ซู่ลิ่งอู๋ก็หน้าแดงด้วยความเขิน ยื่นมือไปหยิกเอวของฟู่หลินชวน
ฟู่หลินชวนกุมมือเล็ก ๆ ของภรรยาไว้ แล้วลูบเบา ๆ
“ครับ พี่สาวกับพี่เขยเก่งที่สุดเลย!”
ในสายตาของจ้าวกั๋วเย่า พี่สาวกับพี่เขยเก่งมาก คนในบ้านพักต่างพูดกันว่าพี่เขยเป็นผู้บังคับกองพันที่อายุน้อยที่สุด อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด
พี่สาวของเขาก็เก่งเหมือนกัน เป็นหมอที่ช่วยชีวิตคนได้
ต่อไปเขาก็ต้องเป็นคนเก่งให้ได้เหมือนกัน พี่สาวกับพี่เขยคือแบบอย่างของเขา
“แง แง…”
แฝดสามตื่นแล้ว ส่งเสียงร้องประสานกัน ฟู่หลินชวนชำนาญขึ้นมาก ไม่ลนลาน คอยตรวจดูเด็กทั้งสามว่าฉี่หรือยัง จากนั้นก็อุ้มไปให้ภรรยาป้อนนม เขายังจับอารมณ์ของเด็กทั้งสามได้แล้วด้วย
ปกติป้อนนมทุกสองชั่วโมงครึ่งกำลังพอดี แต่ละครั้งเด็ก ๆ นอนได้สามสี่ชั่วโมง คราวนี้กลับจากโรงพยาบาล ทั้งจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล เก็บของ แล้วขับรถกลับ จึงเสียเวลาไปบ้าง เด็ก ๆ เลยหิวแล้ว