“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าอยากได้เงินไหม?”
ซู่ลิ่งอู๋สังเกตเห็นแววความเคียดแค้นที่วาบผ่านในดวงตาของเด็กหนุ่ม มือทั้งสองที่ห้อยข้างกางเกงกำแน่นเป็นหมัด
หรือว่าเขาจะมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลหม่าเหมือนกัน นั่นดีมากเลย
“เก็บ!”
“เงินนี้...ฉันต้องเก็บให้ได้!”
เด็กหนุ่มปัดฝุ่นบนตัว “แกต้องการคนอีกหลายคนใช่ไหม ฉันหาให้ได้หมด ตามราคาที่แกว่าไว้ใช่ไหม”
“ใช่ คนละสองหยวนต่อวัน แกหาคนมาเพิ่มได้อีกคน ฉันก็ให้แกอีกห้าเหมา”
“ได้ ฉันหาให้แกได้อีกสามคน เตรียมเงินไว้ได้เลย”
“แล้วฉันจะหาแกได้ยังไง?”
เด็กหนุ่มก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับตระกูลหม่า แต่ก็สอดคล้องกับจุดประสงค์ของเขา ที่ไม่อยากให้ตระกูลหม่าสบายใจ
“ถ้าสะดวก ขอที่อยู่แกไว้หน่อย ฉันไปหาเองได้”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่อยากเปิดเผยที่อยู่ของตัวเอง ใจคนเรามันคาดเดาไม่ได้
“บ้านฉัน...ก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่”
ซู่ลิ่งอู๋เม้มปาก เจ้าหนูเหลือเชื่อ “งั้นก็ที่นี่แหละ เรามาเจอกันตอนเที่ยงทุกวัน ช่วงนั้นคนน้อย”
ซู่ลิ่งอู๋ตั้งใจจะพักที่โรงแรมรับรองสองสามวันนี้ ดูว่าจะสืบข่าวและหลักฐานของตระกูลหม่าได้หรือไม่
“ตกลง!”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่ได้นั่งรอเฉย ๆ เธอเตรียมกลับไปนอนที่โรงแรมรับรองก่อน แล้วค่อยออกปฏิบัติการตอนกลางคืน