“แล้วพวกนี้ล่ะ……”
ซู่ลิ่งอู๋นับดู นี่มันเกินสามสิบหกขาไปแล้ว
ตู้เตียงสองชุด ตู้ใบใหญ่ที่วางบนตู้เตียงอีกสองใบ ตู้เสื้อผ้าบานใหญ่สามบานหนึ่งตัว ตู้ลิ้นชักห้าชั้นสองตัว โต๊ะกลมตัวใหญ่ เก้าอี้หกตัว ชุดโต๊ะเขียนหนังสือมีลิ้นชักกับเก้าอี้พนักพิงหนึ่งชุด แล้วยังมีตู้เก็บถ้วยชามในครัวกับตู้ใบใหญ่สำหรับเก็บของอีกหนึ่งใบ
“คุณลองดูว่ายังขาดอะไรไหม ผมเลือกคร่าว ๆ ตามลักษณะบ้านไว้”
ฟู่หลินชวนคิดว่าผู้หญิงมีเสื้อผ้าเยอะ เหมือนพี่สาวทั้งสามของเธอ จึงสั่งทำตู้ไว้หลายใบหน่อย
ไม่คิดเลยว่าการซื้อตู้เตียงกับตู้เสื้อผ้ามาสองชุดจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง พอดีแม่ยายได้ใช้
“พวกคุณมาแล้วหรือ ของที่คุณสั่งไว้ ครอบครัวเราทุ่มแรงกันอยู่หลายวันเลยนะ” ชายชราพาภรรยาออกมาต้อนรับแขกอย่างรีบร้อน
“คุณลุง ลำบากพวกคุณแล้วครับ ผมอยากถามว่าที่นี่มีของสำเร็จรูปอย่างอื่นอีกไหมครับ ให้ภรรยาผมเลือกดูหน่อย”
“มีสิ มีอยู่ ก่อนหน้านี้ไม่นานมีคู่หนุ่มสาวมาสั่งโต๊ะเครื่องแป้งกับฉัน แต่ทีหลังพวกเขาก็ไม่เอาแล้ว ข้างในยังมีหีบไม้ โต๊ะเตียง แล้วก็ม้านั่งอีกหลายชิ้น พวกคุณเข้าไปเลือกในโกดังได้เลย ดูว่ายังอยากได้อะไรอีกไหม”
ชายชราดีใจมาก ลูกค้ารายใหญ่แบบนี้ยอมจ่ายเงินจริง ๆ
ไม่รู้กี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอลูกค้าซื้อของทีเดียวมากขนาดนี้
ซู่ลิ่งอู๋กับฟู่หลินชวนตามชายชราเข้าไปในโกดัง ทั้งคู่พิจารณาผังบ้านของตัวเองว่าควรวางของอะไรตรงไหน ซู่ลิ่งอู๋คิดไว้ในใจแล้ว