ภรรยาพันเอกรีบร้อนเดินเข้ามาในลานบ้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ซู่ลิ่งอู๋ไม่ได้ปฏิเสธ หยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา ข้างในมีเข็มเงินกับยาอีกจำนวนหนึ่ง
ฟู่หลินชวน สวีเหมยลี่ และจ้าวกั๋วเย่า ต่างก็เดินตามไปด้วย
ทุกคนอยากไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
บ้านตระกูลหลี่
“สวรรค์ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ใครมันใจคอโหดเหี้ยมคิดจะทำร้ายครอบครัวเรา!”
ยังไม่ทันเดินเข้าไปในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญของยายหลี่แล้ว
“ป้าหลี่ ที่นี่เป็นบ้านพักครอบครัวทหาร ใครจะมาทำร้ายครอบครัวคุณได้ล่ะ หรือว่ากินอะไรผิดเข้าไป?”
“ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมคนในบ้านห้าคนถึงล้มไปตั้งสี่คนล่ะ”
“ภรรยาพันเอกไปตามหมอซู่มาแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม”
“ช่วยไม่ได้ ก็ต้องให้เธอลองดู เวลานี้หาหมอได้สักคนก็นับว่าดีแล้ว”
“ทุกคนหลีกทางหน่อย!” ภรรยาพันเอกพาซู่ลิ่งอู๋เดินเข้ามา
“ฉันว่าแล้วเชียว เสี่ยวอวี๋ ไม่หาหมอที่ไว้ใจได้ กลับไปตามเธอมาทำไม ไม่เห็นหรือไงว่าลูกชายกับหลานชายฉันทรมานแค่ไหน ถ้าเธอรักษาจนพวกเขาแย่ลง เธอจะรับผิดชอบไหวหรือ!”
ยายหลี่เห็นอวี๋ชุนหัวพาซู่ลิ่งอู๋มา ดวงตาเรียวหางชี้เต็มไปด้วยความดูแคลน
“ป้าหลี่ คุณก็น่าจะรู้จักพอหน่อย เสี่ยวซู่กำลังกินข้าวอยู่ที่บ้านแท้ ๆ ฉันยังลากเธอมาช่วยลูกชายกับหลานชายของคุณ คุณยังพูดแบบนี้อีกเหรอ”
อวี๋ชุนหัวโมโหจนแทบระเบิด ขาทั้งสองข้างเดินจนเมื่อยล้าไปหมด สุดท้ายกลับไม่ได้รับคำขอบคุณสักคำ
ตอนนี้จะส่งโรงพยาบาลก็ลำบาก จะหาหมอก็ยาก ทุกคนต่างกลับไปกินข้าวและพักผ่อนกันหมดแล้ว
“เจ็บจังเลย!”
ผู้ใหญ่ยังพอฝืนทนได้ แต่เด็กเล็กกลับทนไม่ไหว ร้องไห้จ้าเพราะเจ็บปวด