“คุณทำอะไรน่ะ!”
ซู่อู๋กระชากมือตู้ลี่เจวียนที่กำลังดึงหูเขาออก
“ซู่อู๋ คุณอยู่ใต้ชายคาเดียวกับสวีเหมยลี่แล้วมีความสุขมากสินะ สนุกจนลืมบ้านตัวเอง ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมียตัวเองเป็นใคร!”
ตู้ลี่เจวียนโกรธจนแทบระเบิด
มีอะไรให้คุยกันนักหนา คุยกันตั้งนานก็ยังไม่รู้จักมาหาเธอกับลูกชายบ้างเลย
ตอนนี้ตู้ลี่เจวียนไม่อยากให้ซู่อู๋พบสวีเหมยลี่เอาเสียเลย เพราะเธอรู้ว่าสวีเหมยลี่สวยกว่าเธอมาก ตอนนี้ช่องว่างยิ่งถ่างออกไปอีก เธอกลัวว่าซู่อู๋จะคิดไม่ซื่อขึ้นมา
“ตู้ลี่เจวียน ฉันทนเธอมานานแล้ว!” ซู่อู๋คำรามด้วยความโมโห
“ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย เธอกลับกล่าวหาฉันก่อนเสียอย่างนั้น”
“นั่นเป็นบ้านลูกสาวฉัน ฉันอยากอยู่แค่ไหนก็ได้ ในฐานะคุณตา ฉันจะไปดูหลานชายทั้งสามคนของฉันไม่ได้หรือไง!”
“เธอรู้ได้ยังไงว่าต้องดูแลลูกสาวตอนอยู่ไฟ หรือมีแค่เธอที่รักลูกสาว ฉันไม่คิดถึงลูกสาวของฉันหรือไง!”
“อีกอย่าง เธอหาเรื่องเสี่ยวอู๋ตั้งหลายครั้ง ยังยุแยงตะแคงรั่ว จนทำให้แม่กับจื่อเฉิงต้องเดินทางไกลมาเสียเที่ยว เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย!”
“เธอคิดว่าฉัน ซู่อู๋ ไม่กล้าหย่ากับเธอหรือไง คิดว่าเธอ ตู้ลี่เจวียน คลอดลูกชายให้ฉันแล้วจะใช้เรื่องนี้ควบคุมฉันไปได้ตลอดงั้นเหรอ”
“ฉันจะบอกเธอไว้นะ ตู้ลี่เจวียน ฉันไม่เคยปฏิบัติกับเธอเหมือนคนอื่น ฉันยอมเธอมาตลอด แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอจะได้คืบจะเอาศอก เธออยากก่อเรื่องต่อก็เชิญ ลองดูสิว่าฉันจะทำยังไง!”