ตอนที่ 36 ชีวิตผู้หญิงไม่ง่าย ขับรถยนต์มาสู่ขอ
เมื่อวานตอนซู่ลิ่งอู๋จัดการสมบัติเหล่านั้น เธอลืมกล่องหนังสีดำใบนั้นไป
เช้านี้เธอตั้งใจเปิดดู พอเห็นของข้างในก็แทบตะลึง ทั้งหมดเป็นบัตรสิทธิ์หายากสารพัดชนิด แถมยังมีเงินสดกองเป็นปึก ๆ
นับดูแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีถึงสองแสนหยวน
ในยุคนี้ นี่เรียกว่ารวยขึ้นมาชั่วข้ามคืนอย่างแท้จริง
เธอดีใจจนวิ่งเหยาะ ๆ เข้าตัวเมืองมาตลอดทาง
พอดีเลย จะได้ซื้อของสักหน่อยให้ตัวเองมีความสุข
ถึงไม่มีจ้าวกั๋วเย่า เธอก็ตั้งใจจะไปซื้อของที่ร้านสหกรณ์กลับไปอยู่แล้ว
ซู่ลิ่งอู๋ซื้อของมามากมาย ทั้งถั่วลิสง เมล็ดทานตะวัน และลูกอมหลากหลายชนิด อย่างละนิดอย่างละหน่อย
เดินดูรอบหนึ่ง พอเห็นของที่ถูกใจก็ควักเงินซื้อทันที
“พี่ พี่รวยจริง ๆ เลย!”
“แน่นอนสิ ตามพี่มา รับรองว่าได้กินดีอยู่ดี”
ซู่ลิ่งอู๋ยัดขนมใส่กระเป๋ากางเกงและกระเป๋าเสื้อของจ้าวกั๋วเย่าจนทั่ว จ้าวกั๋วเย่าแทบอยากสลักคำว่าเลื่อมใสไว้บนหน้าผาก
“พี่ เหนื่อยไหม ให้ผมช่วยถือสักพักนะ”
“พี่ร้อนไหม ผมพัดให้พี่นะ”
สวีเหมยลี่ออกมาตามหาพี่น้องทั้งสอง พอเห็นลูกชายทำตัวประจบลูกสาวไม่หยุด ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มอิ่มเอม
อยากให้ช่วงเวลานี้หยุดอยู่ตรงนี้ตลอดไปจริง ๆ
สวีเหมยลี่พบว่า ทุกวันนี้สิ่งที่เธอปรารถนาก็แค่ได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับลูกทั้งสองคน มีอาหารสามมื้อและผ่านฤดูกาลทั้งสี่ไปด้วยกัน
เธอไม่ฝากความหวังในชีวิตไว้กับผู้ชายคนไหนอีกแล้ว
“แม่ เป็นอะไรไปคะ”
ซู่ลิ่งอู๋เห็นแววเศร้าที่วูบผ่านดวงตาของสวีเหมยลี่ผู้เป็นแม่ จึงเดินเข้าไปจับมือเธอไว้ “แม่คะ ถ้าอยู่บ้านตระกูลจ้าวแล้วไม่มีความสุข ก็ไม่ต้องฝืนทน หย่าเถอะค่ะ หนูจะเลี้ยงแม่เอง”
ในความทรงจำ สวีเหมยลี่เป็นคนมองโลกในแง่ดีและกระตือรือร้นอยู่เสมอ ทั้งที่เป็นคนใจร้อนเหมือนพริกขี้หนูแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับถูกชีวิตขัดเกลาจนเหนื่อยล้าไปหมด