"เราไม่รู้จักนาย ถอยไป!"
ซู่ลิ่งอู๋คิดในใจว่าคนนี้มีปัญหาหรือเปล่า นางแต่งตัวซอมซ่อขนาดนี้แล้ว ยังจะมาขอรู้จักอีก?
ซู่ลิ่งอู๋จะไปรู้ได้อย่างไร ต่อให้เสื้อผ้าปุปะ และผิวพรรณจงใจให้สกปรก ดูเผิน ๆ อาจไม่สะดุดตา แต่สำหรับหม่าจวิ้นเทาผู้คลุกคลีอยู่ในหมู่สตรีมานาน ก็มองออกตั้งแต่แวบแรกแล้วว่ามีพิรุธ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ทรวดทรงและโครงกระดูกของสตรีตรงหน้า ก็ใช่ว่าจะขี้เหร่ได้
ส่วนผิวพรรณ ถ้ามองดี ๆ จะเห็นความขาวผุดผ่องที่เล็ดลอดออกมาจากไรคอโดยไม่ตั้งใจ ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก
สตรีนางนี้ไม่ธรรมดาแน่ ถึงขั้นว่าต้องงดงามมาก มิฉะนั้นคงไม่จำเป็นต้องแกล้งทำตัวขี้เหร่
เขาหม่าจวิ้นเทาผ่านตามองความงามมามาก จะพลาดได้อย่างไร จึงรีบขวางทางไว้ทันที
เมื่อได้ยินเสียงของสาวงาม หม่าจวิ้นเทาก็ยิ่งตื่นเต้น เสียงนางช่างยั่วยวนนัก ทั้งออดอ้อนทั้งเย้ายวน ถึงน้ำเสียงจะเย็นชา แต่กลับทำให้เขาอยากเอาชนะมากขึ้น
ยกมือขึ้นเสยผม "คุณอาจไม่รู้จักผม ให้ผมแนะนำตัวก่อนนะ ผมชื่อหม่าจวิ้นเทา พ่อผมเป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติ..."
"ฉันไม่สนว่าพ่อนายเป็นใคร ไม่เกี่ยวกับฉัน รีบหลีกไป!"
ซู่ลิ่งอู๋เห็นท่าทางมันเยิ้ม ๆ ของหม่าจวิ้นเทาก็ขยะแขยง นางยังชอบผู้ชายห้าว ๆ มากกว่า อย่างเช่นฟู่...