“เธอ...”
พวกเธอไม่คิดว่าซู่ลิ่งอู๋จะกล้าถามตรง ๆ ปกติถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ คนถูกพูดถึงคงอับอายจนไม่กล้าสู้หน้า แล้วแอบหลบไปเงียบ ๆ
“มะ...ไม่ได้พูดอะไรนี่?”
สาว ๆ หลายคนถูกท่าทีของซู่ลิ่งอู๋ทำเอาตกใจ
ซู่ลิ่งอู๋เดินตรงเข้าไปหาพวกเธอ สีหน้าเย็นชาเสียจนแทบมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ
“บังเอิญว่าหูฉันดีมาก เมื่อกี้พวกคุณพูดว่าฉันทำตัวเหลวแหลก คบผู้ชายมั่วซั่ว ประพฤติตัวไม่เหมาะสม ฉันอยากถามหน่อย พวกคุณเอาข้อสรุปพวกนี้มาจากไหน?”
สาว ๆ หลายคนถูกซู่ลิ่งอู๋ถามจนหน้าเจื่อน สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
“คือ...ในมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้มีแค่พวกเราที่พูด ทุกคนก็พูดกันทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับพวกเราสักหน่อย”
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอถูกคนที่ตัวเองนินทามาถามเอาตรง ๆ สาว ๆ หลายคนกระสับกระส่ายไม่สบายใจ แต่ก็อับอายจนต้องแก้ตัวอย่างร้อนรน
“ฉันคิดว่าพวกคุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ได้ สติปัญญาก็คงไม่มีปัญหาใช่ไหม? คนอื่นพูดอะไร พวกคุณก็พูดตามไปหมด แบบนี้ไม่มีสมองหรือไง?”
“คนอื่นฆ่าคนผิดกฎหมาย ทำไมไม่เห็นพวกคุณทำตามบ้างล่ะ?”
“อ้อ เข้าใจแล้ว ฆ่าคนผิดกฎหมายจริง ๆ แถมยังโดนจับเข้าคุก พวกคุณรับผลที่ตามมาไม่ไหว แต่ปล่อยข่าวลือใส่ร้ายคนอื่นกลับไม่ส่งผลอะไรกับพวกคุณ พวกคุณถึงได้กล้าพูดจาใส่ร้ายคนอื่นตามใจชอบ”