ตอนที่ 50 ยื่นสมุดบัญชีเงินฝาก
บ้านก็เป็นเพียงสิ่งไม่มีชีวิต
เป็นแค่ที่พักพิงหลบลมฝนที่ก่อขึ้นจากปูนซีเมนต์ อิฐแดง และไม้เท่านั้น
ที่อยู่อาศัยเปลี่ยนได้ แต่ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว
โสมป่าอายุร้อยปีต้นนี้ ในยามคับขันสามารถช่วยชีวิตคนได้เลยนะ
มีคนมากมายที่ยอมทุ่มทรัพย์สินทั้งหมด เพียงเพื่อแลกกับโอกาสมีชีวิตรอดแม้เพียงน้อยนิด
“อย่างนั้นเหรอ แล้วบ้านหลังนั้นคุณซื้อมาเท่าไร” ซู่ลิ่งอู๋ค่อนข้างอยากรู้ราคาสินค้าในยุคนี้
บ้านในชนบทไม่ได้มีราคาแพง เธอจำได้ว่าบ้านสามห้องที่ครอบครัวสร้างใช้เงินประมาณสองร้อยหยวน แต่บ้านในตัวอำเภอน่าจะแพงกว่าใช่ไหม
“บ้านพร้อมลานหลังนั้น ผมจ่ายไปหนึ่งพันสองร้อยหยวน”
เงินยังไม่ใช่ประเด็นหลัก ที่สำคัญคือหาโอกาสซื้อได้ยาก หากไม่ได้เลขาธิการหลิวช่วย เขาคงซื้อไม่ได้จริง ๆ
เจ้าของบ้านเดิมต้องย้ายไปจากที่นี่ตามลูกชาย บ้านพร้อมลานจึงว่างลง
แต่ราคาหนึ่งพันสองร้อยหยวนก็ทำให้หลายคนถอดใจ เพราะไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ
หลายครอบครัวใช้ชีวิตทั้งชีวิตก็อาจเก็บเงินไม่ถึงหนึ่งพันหยวน
ครอบครัวใหญ่ต้องกินต้องใช้ ไหนจะค่าใช้จ่ายจิปาถะ จะควักเงินก้อนนี้ออกมาได้ง่าย ๆ อย่างไร ใคร ๆ ก็ต้องคิดคำนวณกันให้ดี แถมยังต้องไปหยิบยืมญาติพี่น้องทั่วสารทิศ
มีอยู่หลายครอบครัวที่อยากซื้อในราคาต่ำกว่าหนึ่งพันหยวน หรือสักแปดร้อยกว่า ๆ แต่เจ้าของบ้านเดิมไม่ยอม
ฟู่หลินชวนไปดูบ้านแล้วก็ตกลงทันที ไม่ต่อราคาแม้แต่หยวนเดียว จ่ายเงินเรียบร้อยแล้วไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ที่สำนักงานจัดการบ้าน
รวดเร็วจนคนอื่นตั้งตัวไม่ทัน ครอบครัวอื่นที่อยากซื้อแต่ยังลังเลต่างก็พากันเสียดาย รู้อย่างนี้น่าจะรีบซื้อเสียตั้งแต่แรก