หลังรักษามาสามเดือน เสื้อแขนสั้นก็เปลี่ยนเป็นเสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรมไปนานแล้ว เสื้อคลุมก็เปลี่ยนจากผ้าบางสำหรับฤดูใบไม้ร่วงเป็นเสื้อคลุมผ้าลูกฟูก
ซู่ลิ่งอู๋ถอดถุงมือขนแกะสีแดงออกจากมือ แล้วยื่นมือไปตรงหน้า “ขอดูบัตรประจำตัวหน่อย”
คนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยรู้สึกประหลาดใจมาก ปกติผู้หญิงเห็นพวกเขาก็กลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว หมอซู่น้อยคนนี้กลับกล้าขอดูบัตรประจำตัวของพวกเขาอย่างนั้นหรือ?
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะหยิบบัตรประจำตัวออกมา
ซู่ลิ่งอู๋ดูบัตรของทั้งคู่ทีละใบ ในใจก็พอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังถามว่า “ขอถามได้ไหมว่าเป็นการสอบสวนเรื่องอะไร?”
คนหนึ่งเริ่มหมดความอดทน อยากเร่งให้ซู่ลิ่งอู๋รีบไป “ไปกับพวกเราก็รู้เอง”
“งั้นฉันกลับบ้านไปหยิบของสักอย่างได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
“สหายซู่ ผมขอแนะนำให้คุณให้ความร่วมมือในการสอบสวนดี ๆ อย่าดิ้นรนโดยเปล่าประโยชน์”
ซู่ลิ่งอู๋เงยหน้ามองเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่พูด “สหายคนนี้ กรุณาถอนคำพูดของคุณด้วยค่ะ หนึ่ง ก่อนจะมีหลักฐานใด ๆ คุณกับฉันก็เท่าเทียมกัน กรุณาอย่าตัดสินว่าใครมีความผิดตามใจชอบ สอง ฉันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ชี้แจงและขอตรวจสอบหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ใช่ไหมคะ?”
“เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้นครับ สหายซู่ พวกเราได้รับแจ้งจากประชาชน ก็เลยอยากเชิญคุณไปสอบถามเรื่องราว อีกอย่างคุณกำลังตั้งครรภ์ พวกเราไม่ทำร้ายคุณหรอกครับ เป็นเพียงการสอบสวนตามปกติเท่านั้น พอสอบสวนจนกระจ่างแล้ว ก็จะส่งคุณกลับบ้านแน่นอน”
สหายอีกคนมีท่าทีอ่อนโยนกว่า ทั้งคู่เล่นบทหนึ่งหน้าดำหนึ่งหน้าขาวเข้าขากันดี ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น นี่คือภรรยาของผู้พันฟู่ แถมยังตั้งครรภ์อยู่ด้วย หากเกิดอะไรขึ้น ฟู่หลินชวนไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่