ผู้บังคับการการเมืองคิดคำนวณไว้สารพัด แต่กลับนึกไม่ถึงว่าซู่ลิ่งอู๋จะมอบตำรับยาให้กองทัพฟรี ๆ
โดยทั่วไปแล้ว หมอจีนต่างหวงแหนตำรับยาของตน ยิ่งนี่เป็นตำรับยาแท้ ๆ หากรู้ว่าจะนำไปใช้ในกองทัพ ต่อให้คราวนี้ได้ส่วนแบ่งน้อยลง ก็ยังได้เงินไม่น้อยอยู่ดี แต่ซู่ลิ่งอู๋กลับพูดออกมาตรง ๆ ว่า “ให้พวกคุณไปเถอะ”
ราวกับสิ่งที่มอบให้ไม่ใช่ตำรับยา แต่เป็นกะหล่ำปลีธรรมดาหัวหนึ่ง
เด็กสาวคนนี้มีความคิดความอ่านไม่ธรรมดาจริง ๆ
“คุณตั้งใจจะมอบตำรับยาให้กองทัพฟรี ๆ จริงหรือ ไม่เสียใจทีหลังหรือไง”
ซู่ลิ่งอู๋พยักหน้ายิ้ม “ผู้บังคับการการเมืองคะ นี่เป็นแค่ตำรับยาเวอร์ชันลดระดับเท่านั้นเอง ฉันพูดไปแล้วก็ไม่เสียใจหรอกค่ะ ได้ทำอะไรเพื่อกองทัพบ้าง ฉันก็ยินดี”
“แต่ตำรับยาลูกกลอนที่อยู่ในมือฉัน ต่อให้ให้พวกคุณไป พวกคุณก็ใช้ในวงกว้างไม่ได้อยู่ดี อีกอย่าง สมุนไพรดี ๆ ก็หายาก จะผลิตออกมาในปริมาณมากยิ่งลำบาก เพราะอย่างนั้นตำรับนี้ฉันไม่ให้ แต่ฉันยินดีบริจาคยาแก้พิษให้กองพันของเราฟรี ๆ ยี่สิบเม็ด ถ้าเป็นภารกิจที่มีความเสี่ยงสูง ก็พกติดตัวไปได้ค่ะ”
ที่ซู่ลิ่งอู๋ทำตัวใจกว้างเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะอยากแสดงน้ำใจ แต่เป็นเพราะเธอคิดถึงเรื่องที่ไกลกว่านั้น ยาลูกกลอนชนิดนี้เธอย่อมต้องให้ฟู่หลินชวนกับซู่เซี่ยงหนานพกติดตัวอยู่แล้ว แต่ถ้ามีแค่พวกเขาสองคนที่ได้ใช้ ก็สะดุดตาเกินไป หากเจออันตรายแล้วคนอื่นบังเอิญต้องการยาขึ้นมา จะให้หรือไม่ให้ดี