“คิดว่านี่เป็นผักกาดขาวหรือไง ภรรยา ยาของคุณต้นทุนไม่ต่ำแน่ อย่าไปฟังพวกเขาเลย แต่ละคนก็ยังไม่แก่ถึงขั้นต้องบำรุงร่างกาย ไม่ให้กินหรอก!”
ฟู่หลินชวนไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยขนาดนั้น ปู่กับย่าก็ยังพอว่า แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์กิน
ซู่ลิ่งอู๋ได้ยินคำพูดของฟู่หลินชวน ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ใช่เรื่องแพงหรือไม่แพงหรอก ทุกคนก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยกันขนาดนั้น ที่สำคัญคือสมุนไพรดี ๆ หายาก”
“ในบรรดานี้ ตัวยาที่ล้ำค่าที่สุดคือโสมป่าอายุมากกว่าร้อยปี รวมถึงโฮโซวอูรูปร่างเหมือนคน เตียวตี้หวงกับหวงจิงชั้นหนึ่งเกรดดีเยี่ยม สมุนไพรทุกชนิดที่ใช้ต้องคัดเลือกเฉพาะของคุณภาพดีเท่านั้น ขาดไปนิดเดียว ประสิทธิภาพของยาก็แตกต่างกันแล้ว”
“เพราะอย่างนั้น คราวหน้าฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะรวบรวมสมุนไพรดี ๆ พวกนี้ได้ครบเมื่อไหร่”
ซู่ลิ่งอู๋ไม่อยากให้ทุกคนคิดว่ายานี้ทำได้ง่าย ๆ และเธอก็ไม่มีทางผลิตออกมาทีละมาก ๆ
“น้องสะใภ้ อย่ารู้สึกเป็นภาระเลย พวกเราแค่อยากมาบอกไว้ก่อน ขอจองคิวไว้ก่อน รอมีโอกาสเหมาะ ๆ แล้วทำได้เมื่อไหร่ แบ่งให้พวกเราสักคนละสองเม็ดก็พอ”
พี่เขยใหญ่กับพี่เขยรองไม่ได้คิดจะขอยาฟรี แน่นอนว่าต้องจ่ายเงิน เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ยาดีขนาดนี้พวกเขาย่อมไม่อยากพลาด
แต่พวกเขาก็รู้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวกับน้องสะใภ้ยังไม่สนิทกันนัก อีกทั้งน้องสามยังทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง คงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน หากใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานเข้า เรื่องนี้ก็คงพูดคุยกันได้ง่ายขึ้น
ซู่ลิ่งอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าเป็นรุ่นพรีเมียมคงให้ไม่ได้ แต่ให้รุ่นมาตรฐานกับพวกเขาบ้างก็ได้
ถึงประสิทธิภาพของยาจะไม่ดีเท่า แต่ใช้บำรุงร่างกายในชีวิตประจำวันก็ไม่มีปัญหา
“พี่เขยใหญ่ พี่เขยรอง ยาที่อยู่กับปู่กับย่าหายากจริง ๆ จำนวนยาสำเร็จรูปมีน้อยเกินไป แต่ฉันมีรุ่นมาตรฐานอยู่ไม่น้อย เพียงแต่ประสิทธิภาพของยาด้อยกว่ากันมาก แต่ให้คนในครอบครัวกินบำรุงสุขภาพในชีวิตประจำวันก็เหมาะอยู่ กินสัปดาห์ละเม็ดก็พอ”