ยามเช้า บนรถไฟมีเพียงเสียงกึกกักของขบวนรถที่แล่นไปข้างหน้า
ฟู่หลินชวนตื่นมานานแล้ว เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนยังหลับสนิทก็ไม่กล้าขยับ เพียงกอดเธอเอาไว้เงียบ ๆ เช่นนั้น
ทั้งสองคนเบียดกันอยู่บนเตียงชั้นล่าง ฟู่หลินชวนกลัวว่าซู่ลิ่งอู๋จะนอนดิ้นจนตกลงไป เขารู้ดีว่าภรรยานอนดิ้นแค่ไหน
ร่างสูงใหญ่ของเขาคอยกั้นอยู่ด้านนอก สร้างพื้นที่ปลอดภัยให้ซู่ลิ่งอู๋ ส่วนตัวเองกลับยอมนอนตะแคงทั้งคืนเพื่อเป็นเกราะกั้นให้ภรรยา
ขนตายาวเริ่มขยับไหว ฟู่หลินชวนตบหลังเธอเบา ๆ ซู่ลิ่งอู๋ซุกเข้าหาอ้อมกอดที่คุ้นเคย แล้วหลับต่อไป
สวีเหมยลี่ตื่นขึ้นมา เห็นภาพลูกสาวกับลูกเขยแล้วราวกับเห็นตัวเองในวัยสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เธอหวังว่าลูกสาวจะมีความสุขเช่นนี้ตลอดไป
เดินทางรอนแรมมาไกล ในที่สุดทุกคนก็ลงจากรถไฟ
มือของฟู่หลินชวนเต็มไปด้วยสัมภาระ ทั้งกระเป๋าสองใบของซู่ลิ่งอู๋ และสัมภาระใบใหญ่ของแม่ยายกับน้องเมีย
ซู่ลิ่งอู๋ สวีเหมยลี่ และจ้าวกั๋วเย่าต่างเดินตามฟู่หลินชวนอย่างใกล้ชิด
“ผู้พันฟู่!”
เพิ่งออกจากสถานีก็ได้ยินคนเรียกฟู่หลินชวน
“ผู้พันฟู่ พวกคุณกลับมาแล้วหรือครับ ส่งของมาให้ผมเถอะ เดี๋ยวผมช่วยเอาขึ้นรถ กลับบ้านกันครับ”
“หลี่จวิน ทำไมนายถึงมาล่ะ”
“แหะ ๆ นายพันตรีหลินบอกพวกเราว่าคุณจะกลับมากับรถไฟเที่ยวนี้ เลยให้ขับรถมารับ ได้ยินว่าคุณพาพี่สะใภ้มาตามค่ายไปพำนักด้วย ผู้พันฟู่ คุณเก็บความลับเก่งเกินไปแล้ว พวกเราไม่รู้เลยว่าคุณแต่งงานแล้ว”