“จางเยี่ยนหลิง เธอใส่ร้ายคนอื่นมั่วซั่วอะไร น้องสาวฉันพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามายุแยงให้คนแตกกันที่นี่!”
เดิมทีภรรยาผู้กองจี้ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ ไม่คิดเลยว่าจางเยี่ยนหลิงจะโยนความผิดใส่น้องสะใภ้ของเธอ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป แล้วน้องสาวเธอจะยังแต่งงานได้อย่างไร!
“ฉันไม่ได้โกหกนะ จี้ชุนเยี่ยนเป็นคนพูดกับฉันเอง เธอเห็นฉันออกมาจากบ้านผู้พันฟู่ ก็เข้ามาคุยด้วย แล้วถามถึงภรรยาผู้พันฟู่ ฉันบอกว่าบ้านพวกเขามีเฟอร์นิเจอร์เยอะ แถมยังสวยมาก ภรรยาผู้พันฟู่ช่างพิถีพิถันจริง ๆ แล้วจี้ชุนเยี่ยนก็พูดว่า นี่ไม่ใช่ท่าทีของสาวสามชั้นเศรษฐีหรอกหรือ ฉัน...ฉันก็เลย...”
จางเยี่ยนหลิงเองก็เสียใจมาก เธอไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายร้ายแรงถึงเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าซู่ลิ่งอู๋คงไม่ทำอะไร แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำเรื่องให้ใหญ่โตขึ้นมาตรง ๆ
จางเยี่ยนหลิงรู้สึกน้อยใจไม่น้อย ตอนที่เธอมาอยู่บ้านพักครอบครัวทหาร ทุกคนก็พูดให้ร้ายเธอลับหลังกันไม่น้อย คำพูดแย่ ๆ แบบนั้นเธอยังอดทนเงียบ ๆ มาได้ ทำไมซู่ลิ่งอู๋ถึงไม่เหมือนเธอ
ตอนนี้สายตาที่ทุกคนมองภรรยาผู้กองจี้เปลี่ยนไปแล้ว
อ้อ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
จี้ชุนเยี่ยนคงอิจฉาที่ผู้พันฟู่แต่งงานกับคนอื่น เลยอาศัยปากจางเยี่ยนหลิงปล่อยข่าวลือเสียหายออกมา
ซู่ลิ่งอู๋มองไปทางภรรยาผู้กองจี้เช่นกัน ก่อนกวาดสายตาเย็นชาไปทั่วร่างอีกฝ่าย “ฉันไม่สนว่าคำพูดนี้มาจากปากใคร แต่ตั้งแต่นี้ไป ฉันไม่อยากได้ยินอีกแม้แต่คำเดียว!”
“ถ้าฉันได้ยินอีกว่าใครเอาฉันไปโยงกับสาวสามชั้นเศรษฐีลับหลัง ฉันจะไปรายงานผู้บังคับบัญชาให้รู้กันไปเลย ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรจะเสีย ใครไม่กลัวเสียหน้า และไม่กลัวกระทบงานของคนในครอบครัว ก็เชิญพูดจาเหลวไหลต่อไปได้ตามสบาย!”