ซู่ลิ่งอู๋ไม่คิดเลยว่าจางเยี่ยนหลิงจะยังกล้าวิ่งมาแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาต่อหน้าเธอ
คิดว่าเธอโง่จนจะหลอกกันได้ตามใจหรือไง
คิดจริง ๆ หรือว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่ม
ใคร ๆ ก็จะบีบเล่นได้ตามใจชอบ
ในพจนานุกรมของซู่ลิ่งอู๋ไม่มีคำว่าเกรงใจจนไม่กล้าแตกหักกับใคร
ทุกคนได้ยินคำพูดของซู่ลิ่งอู๋ก็หยุดฝีเท้าทันที ก่อนหันไปมองจางเยี่ยนหลิงด้วยสายตาสนอกสนใจ
เรื่องนี้ยังเกี่ยวกับเธอด้วยหรือ
ศีรษะที่ก้มงุดอยู่ก่อนหน้านี้ต่างเงยขึ้น ใช่แล้ว พวกเธอก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน ทั้งหมดเป็นฝีมือของนังสารเลวนี่ แล้วพวกเธอจะกลัวอะไร!
จางเยี่ยนหลิงเห็นทุกคนหันมามองเธอ ก็พลันตัวแข็งทื่อ
นิ้วที่กำชายเสื้ออยู่ซีดขาว แววตาวูบไหว น้ำเสียงสั่นเครือ “พี่...พี่สะใภ้”
“คุณ...คุณกำลังพูดอะไรหรือ?”
“ฉัน...ฉันฟังไม่เข้าใจเลย!”
เธอถอยหลังไปสองก้าวอย่างต่อเนื่อง
เธอไม่คิดเลยว่าภรรยาผู้พันฟู่จะมีนิสัยเช่นนี้ ทำไมถึงไม่เล่นไปตามน้ำเหมือนคนอื่นล่ะ
“ฟังไม่เข้าใจหรือ?”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ฉันจะเล่าเรื่องทั้งหมดซ้ำอีกครั้ง วันนี้พี่สะใภ้หลายคนบอกฉันว่า ฉันทำตัวเหมือนสาวสามชั้นเศรษฐี แต่งบ้านเสียหรูหราเกินใคร”
“ฉันถามพี่สะใภ้หลายคนว่าใครพูดเช่นนี้ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับฉันกับครอบครัวของฉัน มันร้ายแรงมาก ฉันต้องสืบให้รู้ความจริง”
“พวกเธอบอกว่าได้ยินมาจากคนอื่น แต่ก่อนหน้านี้มีแค่คุณที่เคยมาบ้านฉัน และเห็นบ้านหลังจัดเสร็จแล้ว ฉันจึงอยากถามว่า ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร?”
จางเยี่ยนหลิงยังคงตาแดงก่ำพร้อมส่ายหน้า