“ฮ่า ๆ ๆ เห็นไหม หวังม่านนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น อาเจียนไม่หยุดเลย”
“เป็นยังไงบ้าง”
“เมียคุณเก่งใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องรอให้คุณลงมือ ฉันจัดการเองได้!”
ใครกล้ารังแกเธอ เธอก็ต้องเอาคืนให้เห็นกันเดี๋ยวนั้น จะปล่อยให้ข้ามคืนไปทำไม!
เธอไม่อยากเก็บเอามาคิดให้ตัวเองเหนื่อยใจหรอก
ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับ
ฟู่หลินชวนมองซู่ลิ่งอู๋ที่สดใสร่าเริงและเปี่ยมชีวิตชีวา รอยยิ้มที่มุมปากไม่เคยจางหายไปเลย
เขารู้ว่าเธอเป็นคนประเภทที่มีแค้นต้องชำระ
แต่เธอก็มีความใจดีในแบบของตัวเอง เขาชอบซู่ลิ่งอู๋ที่เป็นเช่นนี้ ถึงเธอจะไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่เขาก็ชอบความมีชีวิตชีวาและน่าสนใจของเธอ
เธอมีจิตวิญญาณที่น่าสนใจสมกับหน้าตา ไม่ใช่หญิงงามที่ภายในกลวงเปล่า
พูดถึงหญิงงามแล้ว ในจิงเฉิงมีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ แต่คนที่มีจิตวิญญาณน่าสนใจนั้นหาได้ยากยิ่ง
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ซู่ลิ่งอู๋ดึงดูดเขามากที่สุด
“ใช่ ไม่ต้องกลัวหรอก ผู้ชายของพวกนั้นสู้ผู้ชายของคุณไม่ได้ เราไม่จำเป็นต้องยอมให้ใครรังแก”
ฟู่หลินชวนจับมือนุ่มนิ่มของเธอ มองเธอหัวเราะอย่างเบิกบานอยู่ตรงหน้า พลางคิดในใจว่า เขาจะปกป้องรอยยิ้มนี้ไปตลอด
บ้านของพันเอกจ้าว
“อ้วก...”
แค่หวังม่านนึกถึงตอนที่กินไส้หมูเข้าไป ปากก็เหมือนเต็มไปด้วยน้ำมันหมู มันทำให้เธอคลื่นไส้จนแทบอยากอาเจียน
“คุณไปหาเรื่องเธอทำไม อีกอย่าง ของที่เธอทำก็อร่อยจะตาย คุณนี่มีของดีอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า เสียดายของหมด”