“แม่ แม่อยู่กับหนูต่ออีกสักพักไม่ได้เหรอ ลูกยังเล็กอยู่เลย”
“จะให้อยู่ต่ออีกเมื่อไหร่ถึงจะสิ้นสุดกันล่ะ แม่ไม่กลับบ้านตอนนี้ บ้านคงพังพินาศกันพอดี อยู่ที่นี่มานานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าน้องชายแกได้กินอิ่มหรือเปล่า”
“เด็กผู้หญิงคนนี้ครบเดือนแล้ว เลี้ยงง่ายจะตาย กินอิ่มก็หลับ พอเธอหลับก็ทำงาน พอตื่นก็ค่อยให้นม จะมีอะไรยากกัน ฉันอยู่ที่นี่มาห้าเดือนแล้ว อยู่ต่อไม่ได้จริง ๆ”
“ร่างกายเธอก็ฟื้นตัวเกือบเต็มที่แล้ว ดูแลตัวเองได้ ไม่มีปัญหาหรอก”
ตู้ลี่เจวียนเป็นห่วงทางบ้านจนทนไม่ไหว คราวก่อนทะเลาะกับซู่อู๋รุนแรงเสียขนาดนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจกัน แต่ลูกสาวท้องแก่จนเธอไปไหนไม่ได้ คราวนี้กลับไปแล้วต้องหาทางคืนดีกันให้ได้
เธอต้องพูดกับซู่อู๋ย้ำ ๆ ด้วย ต่อไปเขายังต้องพึ่งลูกชาย จะไม่ดีกับลูกชายได้อย่างไร
พอเห็นจ้าวกั๋วเย่า ตู้ลี่เจวียนก็อิจฉาจนทนไม่ไหว เด็กไม่มีพ่อคนนี้ช่างรู้จักเสวยสุขจริง ๆ ไม่รู้ว่ากินของดีเข้าไปตั้งเท่าไหร่ ถึงได้โตแข็งแรงขนาดนี้
“แม่ คนอื่นอย่างซู่ลิ่งอู๋ยังได้พักฟื้นหลังคลอดตั้งสองเดือน หนูด้อยกว่าเธอตรงไหน สวีเหมยลี่ก็อยู่ช่วยดูแลลูกที่นี่ตั้งสองปี แม่ช่วยหนูต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ อย่างน้อยก็รอให้ลูกโตขึ้นอีกสักหน่อยก็ยังดี”
ซู่ลิ่งถังยังวางแผนจะบำรุงร่างกายให้ดี แล้วรีบมีลูกอีกคน จะได้มัดใจกู้เฉินโจวไว้
ต้องเป็นเพราะเธอไม่ได้คลอดลูกชาย เขาถึงได้เย็นชากับเธอขนาดนี้
“ถุย!”
“เรื่องที่พูดกันเล่น ๆ ตามปกติ แม่ลูกคุยกันขำ ๆ ก็พอแล้ว แกอย่าคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่จริง ๆ ล่ะ คนอื่นเขาคลอดแฝดสามที่หาได้ยาก ถึงได้พักฟื้นหลังคลอดสองเดือน นั่นเป็นลูกชายสองคนกับลูกสาวหนึ่งคน ส่วนแกคลอดได้แค่เด็กผู้หญิงคนเดียว ยังจะให้แม่อยู่ด้วยเป็นปี ๆ อีกหรือไง”