ฟู่หลินชวนเห็นคนสองคนที่หน้าประตู คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้นทันที
คนในตระกูลฟู่สบตากัน ดูท่าทางหลานชายกับหลานสะใภ้จะไม่ค่อยต้อนรับอีกฝ่าย แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ในเมื่อคนที่หลานชายกับหลานสะใภ้ไม่ชอบ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวกระตือรือร้นต้อนรับ
ทุกคนในตระกูลฟู่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่มีใครคิดจะทักทาย
ตู้ลี่เจวียนกับซู่ลิ่งถังหันมาเห็นซู่ลิ่งอู๋และฟู่หลินชวนพาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา หัวใจของทั้งคู่ก็สะดุดวูบ
มุมปากฝืนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ลิ่งอู๋ คนเหล่านี้เป็นแขกหรือ...”
ตู้ลี่เจวียนมองคนหลายคนที่ตามหลังซู่ลิ่งอู๋มา เสื้อผ้าประณีต ดูภูมิฐาน ท่าทางก็ไม่ธรรมดา แวบเดียวก็รู้ว่าฐานะดี แถมยังดูเหมือนจะมากันทั้งครอบครัว
หรือว่าจะมาซื้อบ้านกันนะ
แบบนี้ไม่ได้การแล้ว!
เมื่อคืนแม้จะทะเลาะกับซู่อู๋ไปยกหนึ่ง แต่ตู้ลี่เจวียนก็ยังไม่หมดหวัง
นั่นมันบ้านหลังเล็กในอำเภอเชียวนะ พยายามอีกนิด บางทีอาจสำเร็จก็ได้
ถึงซู่ลิ่งอู๋เด็กเหลือขอคนนี้จะชวนให้โมโห แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอดีกับแม่แท้ ๆ ของตัวเองจริง ๆ
ทำไมเธอถึงไม่มีลูกสาวแบบนี้บ้างนะ
แต่ถ้าคราวนี้ทำสำเร็จ เธอก็จะรีดเงินจากลูกสาวมาได้ไม่น้อยเหมือนกัน
“เอ่อ... ขอโทษด้วยนะ บ้านหลังนี้เราไม่ขายแล้ว ถ้าพวกคุณอยากซื้อบ้านก็ลองไปดูบ้านหลังอื่นเถอะ”
ตู้ลี่เจวียนพูดตรง ๆ ว่าบ้านไม่ขาย เพื่อดับความคิดของอีกฝ่าย
ซู่ลิ่งอู๋แทบพูดไม่ออกเพราะความหน้าด้านของตู้ลี่เจวียน ตระกูลตู้นี่ทำอย่างไรถึงได้หน้าหนาไปทั้งบ้านขนาดนี้
“ตู้ลี่เจวียน บ้านของฉัน จะขายหรือไม่ขายเกี่ยวอะไรกับแก!”
“แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉัน!”