เสิ่นจืออวี้เดินไปรับโทรศัพท์ พูดกับคุณยายเฉินสองสามคำแล้วก็วางสาย
“แม่ พรุ่งนี้กลับบ้านคุณยาย ให้ผมไปเป็นเพื่อนนะ”
“ผมไม่อยากให้แม่คอยยอมป้าใหญ่ตลอด ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของป้าใหญ่เอง”
ฟู่หลินชวนรู้ว่าครั้งนี้คุณยายโทรมาเรียกแม่ให้กลับไปที่ตระกูลเฉิน คงอยากให้พี่น้องสองคนกลับมาคืนดีกัน เดาได้ไม่ยากว่าป้าใหญ่คงกลับไปฟ้องร้องที่บ้านตระกูลเฉินแล้ว
“ไม่เป็นไร แม่กลับไปเองได้ ลูกไปเที่ยวกับภรรยาให้สนุกเถอะ ไปเดินเล่นให้ทั่วเมือง คุณยายคงอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น คุณยายกับคุณตาไม่ใช่คนไร้เหตุผลเสียหน่อย เด็กคนนี้นี่ บ้านพ่อแม่แม่เอง จะเป็นห่วงอะไรนักหนา!”
ลูกชายเป็นห่วง เสิ่นจืออวี้ก็ปลื้มใจ ยิ้มพลางตบแขนลูกเบา ๆ
เสิ่นจืออวี้เองก็พอจะเดาได้ คงเป็นพี่สาวคนโตกลับไปก่อเรื่อง บอกว่าภรรยาใหม่ไล่เธอออกจากบ้านอะไรทำนองนั้น
ก็คงเป็นแค่คำบ่น พ่อแม่ไม่มีทางฟังความข้างเดียวแล้วเชื่อหรอก
ทางด้านซู่ลิ่งอู๋กำลังฝังเข็มให้ย่าตระกูลฟู่ ปู่ตระกูลฟู่บอกว่าหลังฝังเข็มแล้วรู้สึกสบายมาก เลยให้ย่าตระกูลฟู่ลองดูบ้าง ระหว่างนั้นเขาก็เหลือบมองสีหน้าของฟู่หลินชวนกับแม่ของเขา
สงสัยป้าใหญ่ตระกูลเฉินกลับบ้านไปก่อเรื่องแล้ว
บนโต๊ะอาหาร ทุกคนในตระกูลฟู่พูดคุยกันเรื่องที่ซู่ลิ่งอู๋เรียนหมอจีน
ซู่ลิ่งอู๋รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่เรือลำเดียวกับตระกูลฟู่ จึงไม่ได้ปิดบังว่าเธอกับหลิวจิ้งเหอรู้จักกันได้อย่างไร
ต่อหน้าคนอื่นเธอคงไม่พูด แต่กับตระกูลฟู่ไม่มีเหตุผลต้องปิดบัง อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่ได้สืบยากอะไร