“นายพันเอกหลิน เชิญเข้ามาเร็วค่ะ!”
คราวก่อนหลินเสี่ยวหว่านให้ตั๋วงานเลี้ยงแก่ฟู่หลินชวนไปหลายใบ คิดไม่ถึงว่าจี้ชุนเยี่ยนจะตัดสินใจเอง ให้ซู่ลิ่งอู๋ขึ้นเวที
ตั้งใจจะให้อีกฝ่ายขายหน้า ใครจะคิดว่าสุดท้ายกลับถูกอีกฝ่ายข่มจนกลายเป็นเรื่องน่าขัน
ก็ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจี้ชุนเยี่ยนคงคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานไปแล้ว หลังจากขายหน้าครั้งนี้ เธอก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านหลายวัน ไม่กล้าออกไปไหน
ตอนนั้นหลินเสี่ยวหว่านกำลังยุ่งกับการซ้อมการแสดงชุดอื่น จึงไม่ได้มาหาทันที
เดิมทีเธอก็อยากขอบคุณซู่ลิ่งอู๋อยู่แล้ว อีกฝ่ายช่วยชีวิตพ่อของเธอไว้บนรถไฟ เธอยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเลย
ก่อนหน้านี้เธออยู่เป็นเพื่อนปู่หลินที่โรงพยาบาลตลอด อาการของท่านยังไม่แน่นอน เธอจึงไม่กล้าจากไปง่าย ๆ
เธอกลัวว่าแม่เลี้ยงหัวไม่เอาไหนของเธอจะดูแลปู่หลินไม่ดี แล้วทำให้ท่านจากไปเสียก่อน
ครั้งก่อนอันตรายมาก หากซู่ลิ่งอู๋ไม่ยื่นมือช่วยทันเวลา ปู่หลินคงต้องเป็นอัมพาตติดเตียงไปตลอดชีวิต
หลังจากปู่หลินฟื้น เธอก็เล่าเรื่องนี้ให้ท่านฟัง
เธอยังสังเกตด้วยว่าปู่หลินไม่ได้เชื่อฟังแม่เลี้ยงเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่ก่อนแม่เลี้ยงพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น ไม่ว่าเธอกับพี่ชายจะพูดอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์
คราวนี้ปู่หลินถึงกับเย็นชากับแม่เลี้ยง คงเป็นเพราะได้ยินคำพูดของแม่เลี้ยงในตอนนั้น หากตอนนั้นท่านทำตามที่แม่เลี้ยงพูดจริง ๆ ผลที่ตามมาคงเกินกว่าจะจินตนาการได้