ทั้งสองได้ยินเสียงจากด้านหลัง จึงหันกลับไปมองคนที่มา
ซู่ลิ่งอู๋หันไปมองฟู่หลินชวนอย่างสงสัย
ฟู่หลินชวนขมวดคิ้ว
หลินเชียนเชียนยังคิดว่าตัวเองตาฝาด ฟู่หลินชวนจะมาห้างสรรพสินค้าแบบนี้ได้อย่างไร
เธอมองซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ
เช้านี้เธอได้ยินคนในบ้านบอกว่าพี่หลินชวนกลับมาแล้ว แผ่นหลังดูคุ้นมาก เธอจึงลองเรียกดู ไม่คิดว่าจะเป็นเขาจริง ๆ
แต่ว่า...คนข้าง ๆ นั่น...
“คนนี้คือ...”
“ภรรยา เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก นี่หลินเชียนเชียน ปู่ของเธอกับปู่ของฉันสนิทกันมาก ตอนเด็ก ๆ เธอเคยมาเล่นที่บ้าน เป็นหลานสาวของเพื่อนสนิทปู่”
ฟู่หลินชวนเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง กลัวว่าภรรยาจะเข้าใจผิดเพราะเรื่องนี้
ที่เขารู้จักหลินเชียนเชียน ก็เพราะความสัมพันธ์ระหว่างปู่ของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น
“โอ้...”
เสียง “โอ้” ที่แฝงความหมายลึกซึ้ง ลากเสียงวกไปหลายจังหวะ
ซู่ลิ่งอู๋แอบขำในใจ นี่มันอะไรกัน เพิ่งพูดถึงคนนี้ไปเมื่อครู่ ก็เจอกันเสียแล้ว
“ภรรยา?” หลินเชียนเชียนเบิกตากว้าง
“พี่หลินชวน คุณแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่!”
พอได้ยินฟู่หลินชวนเรียกอีกฝ่ายว่าภรรยา หัวใจของหลินเชียนเชียนก็แตกสลายทันที
เธอคิดว่าฟู่หลินชวนเป็นคนเย็นชา ไม่เคยคบผู้หญิงมาก่อน แบบนี้เธอก็ยังมีโอกาส
ปู่ของเธอกับปู่ตระกูลฟู่สนิทกันมาก อีกทั้งหน้าตาเธอก็ไม่เลว อย่างไรก็ต้องมีข้อได้เปรียบอยู่บ้าง
ใครจะคิดว่าฟู่หลินชวนจะแต่งงานกะทันหัน เล่นเอาเธอตั้งตัวไม่ทัน แถมยังไม่รู้ข่าวอะไรเลย
เธอจะรู้ได้อย่างไร แม้แต่ตระกูลฟู่เองก็เพิ่งรู้ได้ไม่นาน
หลินเชียนเชียนมองซู่ลิ่งอู๋ พลางทึ่งกับหน้าตาของอีกฝ่าย ทำไมถึงสวยเหมือนปีศาจจิตสิ้น ราวกับไม่ใช่คนจริง ๆ ไร้ที่ติไปเสียทุกอย่าง