“โธ่เอ๊ย เจ้าเด็กนี่ฉวยโอกาสไปได้ แบบนี้หมายความว่าคราวหน้าเราอยากซื้อยาลูกกลอนอีก ก็คงต้องจ่ายตามราคานี้แล้วสินะ”
“พวกเราแก่แล้ว คิดหน้าคิดหลัง แถมยังกังวลว่ายาจะไม่ได้ผลดีขนาดนั้น ไม่คุ้มกับเงินก้อนใหญ่ แต่เจ้าหนุ่มตระกูลฮั่วนั่นกลับจ่าย 300,000 หยวน เพื่อเปิดทางติดต่อไว้ได้”
ตอนนี้ทุกคนต่างก็เข้าใจแล้ว
เจ้าหนุ่มตระกูลฮั่วไม่ได้ซื้อยา แต่ซื้อช่องทางติดต่อหมอซู่ต่างหาก พอได้ติดต่อกันครั้งนี้ ต่อไปเวลาหาหมอหรือขอยาก็สะดวกขึ้นมาก
จะโทษพวกเขาที่ลังเลก็ไม่ได้ คนเหล่านี้ล้วนเป็นพ่อค้า สิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการคำนวณ ต่างพากันคิดว่ายาลูกกลอนมีมูลค่าเท่าไร และได้ผลดีจริงหรือไม่
หลัก ๆ ก็เพราะพวกเขาไม่รู้จักหมอหน้าใหม่อย่างซู่ลิ่งอู๋มาก่อน ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันเลย จู่ ๆ เธอก็ปรากฏตัวที่งานแลกเปลี่ยนสินค้ากว่างโจว ทุกคนจึงระแวดระวังโดยสัญชาตญาณ ไม่มีใครอยากเสียเปรียบหรือถูกหลอก
ศาสตร์การแพทย์จีนก็ไม่เหมือนการแพทย์ตะวันตก ที่จะตัดสินผลได้ในเวลาอันสั้น
แต่รอดูไปก่อนดีกว่า ค่อยว่ากันหลังจากเห็นผลลัพธ์ที่ปู่ตระกูลฮั่วได้รับจากการกินยา ถ้าได้ผลดีจริง 300,000 หยวนก็ 300,000 หยวน ขอแค่ดีต่อสุขภาพ เงินแค่นี้สำหรับพวกเขาแล้วไม่ถือว่าเป็นอะไร เพราะไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าสุขภาพร่างกายของตัวเอง
ทว่าซู่ลิ่งอู๋ย่อมไม่เปิดโอกาสให้พวกเขามากนัก และไม่มีทางยอมให้ได้ยาดีขนาดนี้ไปง่าย ๆ ถึงตอนนั้น ต่อให้มีเงิน 300,000 หยวนก็ซื้อยาไม่ได้แล้ว
ซู่ลิ่งอู๋รู้ดีว่ายาชนิดนี้ไม่มีทางวางขายทีละมาก ๆ หากมีมากเกินไปก็จะไม่ล้ำค่าอีก
“หมอซู่ ขอที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ไว้ได้ไหมครับ เผื่อผมอยากติดต่อคุณอีก...”
“ให้ที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ได้ค่ะ แต่ในระยะสั้นคุณคงไม่จำเป็นต้องติดต่อฉัน ฉันยังมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดค้นอยู่ค่ะ”