ถ้ำสวรรค์เหิงหยาง
เกาะลอยฟ้า ยอดเขาหลิงซิ่ว
เฟิงหลิงจื่อจิบชาเบา ๆ วางหมากลงบนกระดาน
คู่ปรับของเขาคือชายหนุ่มชุดดำ นัยน์ตาลึกล้ำราวกับทะลวงผ่านกาลเวลาอันไร้สิ้นสุด
“เฒ่าเฟิง เจ้าลงมือเก็บเกี่ยวก่อนกำหนด ไม่กลัวว่าหยุนเหยาผู้นั้นกับมังกรเฒ่าจะผูกใจเจ็บแค้นเจ้า?”
“แค้นข้าเพราะสิ่งใดกัน คราวนี้สำนักหมื่นสัตว์ก็หาได้น้อยไม่ สิ่งที่จ่ายไปก็เป็นเพียงกลุ่มเศษวัตถุขั้นฝึกปราณชุดหนึ่งเท่านั้น”
“ส่วนหยุนเหยา พวกที่เข้าข้างปีศาจเช่นนางสมควรถูกสั่งสอนบ้างแล้ว นึกว่าผลักความผิดทั้งหมดให้สยงป้าเทียนอันดับเก้าสำนักนอกนั้นแล้วจะไร้กังวล ทั้งที่บำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐานแล้วยังไร้เดียงสาเช่นนี้ ข้าจะสอนบทเรียนให้นางเอง”
เฟิงหลิงจื่อหัวเราะเบา ๆ
ชายหนุ่มชุดดำพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยอีกว่า “เจ้าหนูฟางอวี่ผู้นั้น แนวทางการเติบโตของเขาผิดปกติไปบ้าง มีโอกาสแฝงอยู่หรือไม่?”
“ไม่มี ประวัติเขาสะอาดหมดจด ภายใต้การหมุนวนของเต๋าสวรรค์ โอกาสทุกอย่างล้วนถูกกำหนดไว้ ใครจะได้โอกาส เมื่อใดจะได้โอกาส ล้วนเป็นสิ่งที่เรากำหนดมิใช่หรือ?”
“แต่เด็กผู้นี้ในด้านการฝึกฝนคัมภีร์นั้น นับว่ามีพรสวรรค์โดดเด่นจริง ๆ คอยสังเกตไว้ก่อนเถิด ยังหนุ่มยังแน่น ความสุขุมยังไม่พอ หากทำได้ดี ปล่อยลงไปบ่มเพาะจิตใจสักสองสามปี แล้วค่อยประทานโอกาสหนึ่งให้ก็ไม่สาย”
เฟิงหลิงจื่อส่ายหน้า ศิษย์รับใช้เพียงคนเดียวไม่คู่ควรให้เขาใส่ใจ อย่างน้อยก็ต้องฝึกจนถึงขั้นปลายของการฝึกปราณ หรือแม้แต่ขั้นสมบูรณ์ เขาจึงอาจลดพระคุณลงเล็กน้อย ส่งสายตามองไปหนึ่งครั้ง