"ว่าแต่เรารอกันตั้งนานแล้ว ไยยังไม่ระเบิดอีกเล่า?"
"ย่อมแสดงว่าศิษย์พี่ผู้นั้นมีใจเต๋าแน่วแน่ วิชาการต้องไม่ธรรมดา ต้องเป็นปลาใหญ่แน่นอน ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ปั่นป่วนภายในถ้ำพำนัก คงใกล้จะระเบิดเต็มทีแล้ว"
ฟางอวี่สัมผัสแน่ใจแล้วเอ่ยขึ้น ระลอกพลังงานอันรุนแรงนั้นสั่นไหวรุนแรงนัก ถึงคนธรรมดาก็ยังสัมผัสได้
หลิวชิงชิงได้ยินดังนั้นก็รอคอยอย่างเงียบงัน แววตาเปล่งประกายแห่งความตื่นเต้น
ถูกต้อง พวกเขาสองคนมาขอเก็บของตกค้าง
พอดวงจันทร์ขึ้น ฟางอวี่กับหลิวชิงชิงก็แอบย่องเข้าสู่เขตสำนักนอก ที่นี่มีเทือกเขาสูงตระหง่าน ตั้งตระหง่านด้วยยอดเขานับสิบ ทุกยอดเขาล้วนมีผู้บำเพ็ญขั้นรากฐานคอยดูแล เป็นตัวแทนแห่งสายวิชาหนึ่ง
พูดกันตามจริง นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้เข้าสู่สำนักนอก ถึงแม้เคยไปหอรวมทรัพย์ ซึ่งถือเป็นเขตสำนักนอกเช่นกัน แต่ที่นั่นก็เป็นเพียงตลาดค้าขาย ที่พำนักฝึกฝนของศิษย์นอกนั้น ล้วนอยู่บนยอดเขาเซียนเหล่านี้
ครึ่งชั่วยามก่อน ทั้งสองเลือกยอดเขาชื่อชิงอวิ้นเฟิง ขึ้นมาลูกหนึ่ง เพิ่งคลำเดินถึงใกล้ถ้ำพำนักหลายแห่งก็ได้ยินเสียงระเบิดดังลั่น คิดว่าคงโชคดีได้เก็บของตกค้าง ใครจะรู้ว่าผู้บำเพ็ญจากถ้ำอื่นต่างแปลงกายเป็นแสงพุ่งเข้าไปในถ้ำที่พังทลายเป็นคนแรก กวาดล้างของมีค่าด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า
ทำให้ฟางอวี่ตระหนักได้ว่า คนฉลาดในโลกนี้มิได้มีแต่เขาเพียงผู้เดียว ศิษย์บำเพ็ญลมปราณเหล่านี้ คงรอคอยให้ผู้อื่นใจเต๋าสลาย เพื่อจะได้สืบทอดมรดกของเขากระมัง
เห็นทีการเก็บของตกค้างคงหมดหวัง ทั้งสองจึงเดินลึกเข้าไปอีก แล้วจึงพบถ้ำพำนักแห่งนี้