"ยังมีคำถามส่วนตัวอีกข้อหนึ่งเกี่ยวกับผู้อาวุโสเฟิงหลิงจื่อ"
"เมื่อวานนี้ ศิษย์สืบทอดที่ผู้อาวุโสเฟิงหลิงจื่อเพิ่งรับมาใหม่ ขับเรือเหาะชนพระราชวังพังไปมุมหนึ่ง ท่านเฟิงหมายความว่า เรื่องนี้ต้องจัดการตามกฎ ไม่ต้องเกรงใจหน้าท่าน!"
เยียนเมี่ยวเมี่ยวรายงาน
หืม?
คำถามนี้ต่างจากหนังสือราชการก่อนหน้านี้ชัดเจน คงจะทดสอบความภักดีของข้าที่มีต่อถ้ำสวรรค์เหิงหยาง?
ฟางอวี่อยากจะบอกว่าศิษย์สืบทอดไม่ผิด แต่พอคำพูดจะเอ่ยออกมากลับรู้สึกว่าตรงไปตรงมาเกินไป ด้วยนิสัยของถ้ำสวรรค์เหิงหยาง ต่อให้ไร้ผิด ก็ต้องเป็นความไร้ผิดที่มีเหตุมีผล ต้องเน้นย้ำถึงสิทธิพิเศษให้ชัดเจน
เขานึกย้อนไปถึงศิษย์เหิงหยางทุกคนที่เคยพบเจอ นึกถึงท่าทีและการแสดงออกของพวกเขาอย่างละเอียด
ครู่หนึ่ง เขาจึงมีคำสั่ง: "เรือเหาะเหิงหยางเป็นตัวแทนหน้าตาของเซียน หากเส้นทางของเรือเหาะเป็นไปตามชะตาฟ้า หากพระราชวังปรากฏอยู่บนเส้นทางนั้น ก็แสดงว่าสร้างผิดที่ หากมีคนตาย ก็แสดงว่าคนนั้นไม่ควรมีชีวิตอยู่"
"นี่เป็นเพียงการปรับแก้ตนเองเล็กน้อยของเส้นทางเซียน ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ"
ภายนอก
ผู้บำเพ็ญขั้นรากฐานและศิษย์นอกที่คอยช่วยงานกำลังบันทึกภาพนิมิตแต่ละฉากอย่างตั้งใจ
คนส่วนใหญ่ในนิมิตแสดงออกได้ปานกลาง แต่ภาพของฟางอวี่ที่โดดเด่นกลับดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว
เยียนเมี่ยวเมี่ยวมองตนเองกับฟางอวี่ในนิมิตที่อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข พยักหน้าเป็นระยะ แสดงความเห็นด้วยอย่างยิ่ง
"ไม่เลว สมกับเป็นข้า"
ในความคิดของนาง การหลับนอนด้วยกันนั้นเป็นวิธีเพิ่มพลังบำเพ็ญอย่างรวดเร็ว ผู้ที่มีความทะเยอทะยานย่อมเลือกทางขึ้น และตนเองก็ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฟางอวี่ได้พบ นิมิตคือการสะท้อนของจิตใต้สำนึก อีกฝ่ายอยากหลับนอนด้วยกับนางจึงเป็นเรื่องธรรมดา