ปฏิเสธหลี่ซิวหยาอย่างเด็ดขาด ฟางอวี่หมุนตัวจากไป
เขาพบว่าถ้ำสวรรค์เหิงหยางนี้ล้วนเต็มไปด้วยคนเก่ง ใครจะคิดว่ายอดเขาศิษย์รับใช้เล็ก ๆ แห่งนี้กลับคิดวิธีระดมทุนเพื่อบำเพ็ญเซียนออกมาได้
เหล่าศิษย์ที่ส่งทรัพยากรให้หลี่ซิวหยานั้นไม่รู้ว่าจะคิดอะไรกันอยู่ ต่อไปอีกฝ่ายก็เข้าสำนักนอกแล้ว ยังจะมาสนใจพวกเจ้าอีกหรือ ไม่เอาคำสั่งกระดาษยันต์มาทับเจ้าให้ตายก็บุญโขแล้ว
แต่การที่สามารถได้รับความไว้วางใจจากผู้คนมากมายขนาดนี้ได้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์ความสามารถของหลี่ซิวหยาได้แล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ถ้าอีกฝ่ายไม่เอ่ยเรื่องระดมทุนเพื่อบำเพ็ญเซียนขึ้นมา ฟางอวี่คิดว่าตนคงเชื่อไปแล้ว
หลี่ซิวหยายังอยากพูดอะไรอีก แต่ทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็มีกระบี่เขียวเล่มหนึ่งตกลงมา ฟาดใส่ร่างเขาอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงด่าทอ:
"หลี่ซิวหยา ใครอนุญาตให้เจ้าพัก?"
"แค่ได้ที่หนึ่งในหมู่ผู้ฝึกฝนนอกระบบ ก็คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ?"
"เจ้าขยะที่ฝึกปราณยังไม่ได้เลย รีบไปทำงาน!"
ฟางอวี่หันมองตามเสียง เห็นเพียงร่างหนึ่งยืนอย่างองอาจอยู่บนฟ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
อีกฝ่ายสังเกตเห็นฟางอวี่ มองเขาแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร แค่นเสียงเย็นชา เหยียบกระบี่บินจากไป
"ท่านพี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"
ฟางอวี่ประคองหลี่ซิวหยาขึ้นมา จึงได้เห็นว่าเสื้อผ้าด้านหลังของอีกฝ่ายแตกกระจายไปนานแล้ว รอยแผลจากกระบี่ที่โผล่ออกมานั้นชวนให้ตกใจ
"นี่แหละคือผู้ฝึกฝนนอกระบบ ต้องคอยกระดิกหางอ้อนวอนเมื่อพบผู้บำเพ็ญเบื้องบน หากอีกฝ่ายไม่พอใจเพียงเล็กน้อย สิ่งที่หล่นลงมาก็คือภัยพิบัติ"
"ข้าจึงอยากปีนขึ้นไปให้สูง ข้าจะไต่ขึ้นไปทีละขั้นทีละตอน สู่ที่สูงสุด เป็นคนเหนือคน!"