ไม่ต้องพูดถึงว่าคนอื่นจะต้อนรับหวังอี้ต่อไปอย่างไร
เยียนเมี่ยวเมี่ยวจัดการเรื่องราวตรงนั้นเสร็จ ก็สะบัดแขนเสื้อ พาฟางอวี่หายไปจากที่เดิม
ต่างจากครั้งก่อนที่ถูกโรวังจับตัว ฟางอวี่ครั้งนี้รู้สึกเพียงตาคล้ำไปชั่วขณะ ก็มาถึงสถานที่แปลกตาแห่งหนึ่ง ไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวใด ๆ เขาคิดในใจว่า ฝีมือการควบคุมของเจ้ากรมเยียนนั้นเหนือกว่าเย่เสวียนนัก แม้จะเป็นเพียงขั้นฝึกปราณ แต่พลังก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
เขาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบข้าง ที่นี่เป็นถ้ำพำนักแห่งหนึ่ง ปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ ทุกลมหายใจสัมผัสได้ถึงความคึกคักของพลังเลือด เบื้องเท้ามีแผ่นจักรกลขนาดใหญ่หมุนช้า ๆ ดึงดูดพลังลับแห่งฟ้าดิน
เมื่อสายตามองไปยังส่วนลึกของถ้ำ ก็เบิกตากว้างทันที เขาเห็นกลุ่มแสงสีสันเจ็ดกลุ่มลอยนิ่งอยู่ในอากาศ กลืนกินปราณวิญญาณอย่างไม่ยั้ง สั่นสะเทือนจนเกิดพายุเล็ก ๆ ซ้อนกัน
“นั่นคือรากวิญญาณภายนอก แต่ละอย่างมีประโยชน์ต่างกัน ข้าจะใช้รากวิญญาณต่างชนิดฝึกตนในแต่ละวัน เพื่อเติมเต็มจุดบกพร่องของตนเอง”
เยียนเมี่ยวเมี่ยวราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไร จึงอธิบายอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงเฉยเมยนั้น ง่ายดายราวกับไปตลาดซื้อผัก
นี่คือรากวิญญาณนะ!
รากวิญญาณที่สำนักบำเพ็ญเซียนให้ความสำคัญที่สุด ในนิยายชาติก่อน เจ้ามีรากวิญญาณเมื่อใด จะถูกเก็บเป็นศิษย์สืบทอดทันที ทั้งสำนักต้องยกย่องเจ้าเหมือนเทพเจ้า
ทำไมมาถึงถ้ำสวรรค์เหิงหยาง กลายเป็นผักกาดขาวที่ซื้อได้ตามใจ?
เจ็ดวันหนึ่งสัปดาห์ ใช้หนึ่งอันต่อวันงั้นหรือ?
คนรวยจนน่ารังเกียจพวกนี้!
ฟางอวี่ไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกตะลึงพรึงเพริด เขาถามคำถามที่ฝังลึกในใจมานาน “เจ้ากรมเยียน ถ้ำสวรรค์เหิงหยางของเราเป็นลัทธิมารหรือไม่?”