ทั้งสองเพิ่งใช้ผ้าห่อศีรษะ ยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคนขวางเอาไว้
บนถนนเบื้องหน้า ชายหนุ่มรูปงามสุภาพคนหนึ่งยืนยิ้มแย้ม ดูเป็นมิตรมาก
ข้างกายเขายังมีชายหนึ่งหญิงหนึ่งตามมาด้วย กลับเป็นเย่เสวียนและเทพธิดาชิงชิง
“พี่ลวี่?”
ฟางอวี่จำอีกฝ่ายได้ ความรู้สึกไม่ดีในใจกลายเป็นจริง เขากับหลิวชิงชิงอาจถูกจับตาจริง ๆ
ลวี่เหลียงยิ้มกล่าว “น้องฟาง ไม่เจอกันนาน สบายดีหรือไม่?”
ฟางอวี่ประสานมือ “ต้องขอบุญพี่ลวี่ ยังพอไปได้”
“ฮ่า ๆ อย่าเพิ่งตื่นตกใจ วันนี้ข้าหามิใช่เพื่อสิ่งอื่น คนสองคนข้างหลังข้านี้เป็นศิษย์ยอดเขายา ได้ยินว่าก่อนหน้านี้พวกเขามีความเข้าใจผิดกับน้อง ข้าจึงพามาขอโทษเป็นพิเศษ”
ลวี่เหลียงส่งสายตาให้อย่างแนบเนียน
เย่เสวียนและเทพธิดาชิงชิงรีบก้าวขึ้นมา ชูถุงเก็บของสองใบ “น้องฟาง ก่อนหน้านี้พวกเราล่วงเกินไปมาก หินวิญญาณระดับล่างสองร้อยก้อนนี้ ขออย่าได้ปฏิเสธเลย”
หินวิญญาณสองร้อยก้อน?
ฟางอวี่เลิกคิ้ว ก่อนวันนี้ ถ้าเป็นหินวิญญาณสองร้อยก้อนเขาอาจจะรับไว้แล้วก็ได้ แต่ตอนนี้... มาส่งของยังส่งไม่เป็น สมควรแล้วที่พวกเจ้าจะเป็นศิษย์นอกไปตลอดชีวิต
เขาคิดในใจ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มบาง ๆ “ผู้น้อยเป็นเพียงศิษย์รับใช้ จะกล้ารับหินวิญญาณของสองท่านได้อย่างไร ขอเพียงท่านพี่และท่านพี่สาวในวันข้างหน้าได้เมตตาผู้น้อยบ้าง ผู้น้อยก็รู้สึกซาบซึ้งจนเกินพอแล้ว”
ได้ยินดังนั้น เย่เสวียนกับเทพธิดาชิงชิงสบตากัน ต่างเห็นความยินดีและความพอใจในดวงตาของกันและกัน หากไม่ใช่เพราะถูกลวี่เหลียงบีบบังคับ พวกเขาก็คงไม่ยอมก้มหัวให้ศิษย์รับใช้เพียงคนเดียว ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามให้เกียรติพวกเขาอย่างเต็มที่ พวกเขาจึงเก็บถุงเก็บของกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ