ฮิวจ์สยัดไฟแช็กทองคำแท้ที่หักเหลือครึ่งหนึ่งในมือลงกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนรับกระเป๋าเอกสารสีเงินใบนั้นมา
เสียงกลไกดีดดัง “คลิก” อย่างชัดเจน
ฮิวจ์สเปิดกระเป๋าเอกสารสีเงินที่ผลิตอย่างประณีต
ด้านในบุด้วยกำมะหยี่เนื้อนุ่มคุณภาพสูง มีของหลายชิ้นวางอยู่เงียบ ๆ
เขาหยิบหนังสือเดินทางเล่มใหม่ที่ยังมีกลิ่นหมึกจาง ๆ ส่งให้ลู่หนิงตรงหน้า
“รับไปสิ เพื่อน นี่คือเครื่องรางคุ้มภัยเล่มใหม่ของนายในโรมาเนีย”
ลู่หนิงพิงปืนไรเฟิลซุ่มยิงไว้ข้างขา ก่อนยื่นมือไปรับหนังสือเดินทาง
พอเปิดดู รูปถ่ายบนหนังสือเป็นภาพลู่หนิงตัวจริงที่ไม่ได้สวมหมวกปิดบังใบหน้า แม้แต่รายละเอียดเค้าโครงบนใบหน้าก็เหมือนทุกกระเบียดนิ้ว
มีเพียงสัญชาติและสถานที่เกิดเท่านั้นที่ถูกเปลี่ยนใหม่หมดจด
ฮิวจ์สพิงราวบันไดขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวกัลฟ์สตรีม แล้วเริ่มแนะนำอย่างภาคภูมิใจ
“นี่ไม่ใช่เอกสารปลอมที่ทำจากโรงงานเถื่อนใต้ดินข้างนอกนะ หนังสือเดินทางเล่มนี้พิมพ์ออกมาจากระบบของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองทางการโรมาเนียโดยตรง ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง”
“ชื่อยังเป็นลู่หนิงเหมือนเดิม แต่ตั้งแต่นี้ไป ในระบบทางการของโรมาเนีย นายเป็นชาวโรมาเนียเชื้อสายจีนที่เกิดและโตที่นี่ พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ทำงานอยู่ต่างประเทศมาตลอด แล้วเพิ่งกลับประเทศเมื่อไม่นานมานี้”
“ประวัติการเข้าออกประเทศที่เกี่ยวข้องก็ทำไว้ในระบบอย่างแนบเนียนไร้ที่ติ”
“ไม่ว่าจะผ่านการตรวจของศุลกากร ถูกตำรวจท้องถิ่นเรียกสอบ หรือเอาไปเปิดบัญชีธนาคารกับซื้อบ้าน ก็ไม่มีทางตรวจเจอข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว”