ภายในโถงใหญ่ของคลับ เหล่ามาเฟียอันธพาลที่ปกติวางอำนาจบาตรใหญ่ ถูกแรงระเบิดรุนแรงที่เกิดขึ้นกะทันหันซัดจนมึนงงไปหมด
เมื่อพวกอันธพาลตั้งสติได้ ก็รีบยกอาวุธยาวสั้นสารพัดชนิดขึ้นมา แล้วกรูกันออกจากประตูใหญ่ที่พังเสียหายราวกับฝูงแตนที่ถูกรัง
พวกมันหมายฉวยจังหวะที่เปลวไฟลุกโชนทั่วลาน ยิงสังหารศัตรูที่กล้ามาหาเรื่องให้ตายคาที่
“ไอ้พวกเวร วันนี้ปู่จะส่งพวกแกลงนรกไปขอขมาลุงจอห์นเอง!” หวังปินตาแดงก่ำ ตะโกนเสียงดังลั่น
เขาไม่ถอยแม้แต่น้อย กลับกอดปืนกลหนักไว้แน่นแล้วก้าวยาว ๆ ออกมาจากหลังเสาหินโรมัน
ขาทั้งสองข้างยืนหยัดมั่นคงราวกับตะปูเหล็กที่ตอกตรึงลงพื้น ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังกลุ่มคนที่แออัดอยู่หน้าประตูใหญ่ของคลับ
หวังปินเหนี่ยวไกค้างทันที
ปืนกลหนักคำรามกึกก้องจนหูแทบดับ เปลวไฟยาวเกือบครึ่งเมตรพ่นออกจากปากกระบอกปืน
กระสุนปืนกลขนาดใหญ่สาดกระหน่ำไปยังทางเข้าโถงใหญ่ราวกับพายุฝน
อำนาจการยิงหนักระดับนี้ เมื่อโจมตีตรงปากทางเข้าแคบ ๆ ก็ไม่ต่างจากการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว
สมาชิกมาเฟียสิบกว่าคนที่บุกนำหน้าไม่มีโอกาสแม้แต่จะยิงตอบ ร่างของพวกมันถูกกระสุนปืนกลขนาดใหญ่ฉีกกระจุยในพริบตา
แขน ขา และลำตัวที่แหลกเละปลิวว่อนกลางอากาศ
พื้นหินอ่อนราคาแพงกับโคมระย้าคริสตัลตรงทางเข้าโถงใหญ่ถูกกราดยิงจนแตกละเอียด เศษหินและเศษแก้วปะปนกับเลือดคาวคลุ้งกระเด็นไปทั่ว
“ยิงโต้กลับ! รีบยิงไอ้บ้านั่นให้ตาย!” หัวหน้ามาเฟียระดับล่างคนหนึ่งตะโกนอย่างสิ้นหวังอยู่หลังโซฟา