“ช่วยไม่ได้ โรมาเนียอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว ฉันติดหนี้เลือดอยู่”
ลู่หนิงเคาะเถ้าบุหรี่
“ทุกคนก็ต้องกินต้องใช้ แถมยังต้องเก็บเงินไว้ใช้ตอนแก่ด้วย
ตอนนี้กองกำลังติดอาวุธที่นี่กำลังทุ่มเงินก้อนโตหาทหารรับจ้างฝีมือดีผ่านเว็บมืด ขอแค่สู้เก่งก็ได้ค่าจ้างวันละ 1,000 ดอลลาร์”
ลู่หนิงเงยหน้ามองหวังปินกับจ้าวเสี่ยวเตาที่กำลังระวังภัย
“ฉันเพิ่งเอาเงินทั้งหมดไปลงกับของในตลาดมืด ซื้ออุปกรณ์ระดับท็อปมาครบแล้ว
ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น งั้นก็ไปสมัครเป็นทหารรับจ้าง หาเงินก้อนโตกันเถอะ”
พอได้ยินว่าลู่หนิงไปเป็นทหารรับจ้างถึงลิเบีย ฮิวจ์สก็เงียบไปพักใหญ่ที่ปลายสาย
เขาไม่เคยคิดเลยว่าชายหนุ่มที่ตัวเองหมายตาไว้จะเลือกเส้นทางหาเงินที่เสี่ยงตายขนาดนี้
แต่ถึงจะตกใจ สมองของนายทุนก็ยังหมุนเร็วกว่าคนทั่วไปเสมอ
ในเมื่อตอนนี้ลู่หนิงอยู่ในลิเบีย แถมยังกลายเป็นทหารรับจ้างอิสระ เรื่องบางอย่างก็ดูจะน่าสนใจขึ้นมาแล้ว
……
“ในเมื่อนายอยู่ลิเบีย เรื่องก็ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่” หลังหัวเราะอยู่พักหนึ่ง ฮิวจ์สที่ปลายสายก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น
ลู่หนิงพิงกำแพงดินที่พังไปบางส่วน ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นทรายร้อนระอุแล้วใช้พื้นรองเท้าบูตทหารหนา ๆ บดขยี้จนแหลก
“ทำไมครับ คุณฮิวจ์สมีธุรกิจในกองขยะอย่างลิเบียด้วยหรือ” ลู่หนิงถามอย่างไม่ใส่ใจ
“หนวดของทุนย่อมแผ่ไปได้ทุกที่ ที่ไหนมีสงคราม ที่นั่นก็มีผลกำไรของเรา